Yargıtay 6. Ceza Dairesi 2008/26293 E. 2010/21087 K.

Hırsızlık suçundan sanık ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b, 143, 31/3 ve 62. maddeleri gereğince 11 ay 20 gün, diğer sanıklar ... ve ...'ın, 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b, 143 ve 62. maddeleri uyarınca ayrı ayrı 2 yıl 1 ay hapis cezası cezalandırılmalarına dair ÜSKÜDAR 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 14/02/2007 tarihli ve 2002/156 esas, 2007/68 sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 30/10/2008 gün ve 54385 sayılı kanun yararına bozma istemine dayalı Yargıtay C.Başsavcılığının 26/11/2008 gün ve 238225 sayılı ihbar yazısı ile infaz dosyası 15/12/2008 tarihinde Dairemize gönderilmekle incelendi: Anılan Yazıda; Dosya kapsamına göre; 1-5252 sayılı Kanun'un 9/3. maddesindeki "Lehe olan hüküm, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak, ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenir." şeklindeki düzenleme karşısında, lehe hükmün denetime olanak verecek şekilde belirlenmesi gerekirken buna uymadan ve gerekçe gösterilmeden 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun lehe olduğunun kabulü ile uygulama yapılmasında, 2- Kayden 10/12/1985 doğumlu olup suçun işlendiği tarihte 18 yaşından küçük olan sanık ... hakkında verilen hapis cezasının 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 50/3. maddesi delaletiyle, aynı maddenin 1. fıkrasındaki seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinin zorunlu olduğu gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesinde, 3) 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanun'un 23/1. maddesinde yer alan "Çocuğa yüklenen suçtan dolayı yapılan yargılama sonunda, Ceza Muhakemesi Kanunundaki koşulların varlığı halinde, mahkemece hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilir. Ancak, bu kişiler açısından denetim süresi üç yıldır" şeklindeki düzenleme karşısında, sanık ... için bu husus hakkında herhangi bir değerlendirme yapılmaksızın hüküm tesisinde, 4- 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 53/4. maddesinde yer alan "Kısa süreli hapis cezası ertelenmiş veya fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişiler hakkında birinci fıkra hükmü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme karşısında, sanık ... hakkında, aynı Kanun'un 53/1. maddesindeki haklardan yoksun bırakılmasına karar verilemeyeceğinin gözetilmemesinde isabet görülmemiş olduğundan bahisle 5271 sayılı CMK’nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın bozulması Dairemizden istenilmiş ise de; TÜ R K M İ L L E T İ A D I N A 5271 sayılı CYY’nın 309 ve 310. maddelerinde düzenlenmiş bulunan ve olağan üstü bir yasa yolu olan, yasa yararına bozma kurumu hâkim veya mahkemece verilip istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümlerde, maddî hukuka veya yargılama hukukuna ilişkin hukuka aykırılıkların giderilmesini sağlayan istisnai bir yasa yoludur. Bu olağanüstü yasa yoluna başvurulabilmesinin ilk koşulu verilen hüküm veya kararın temyiz veya istinaf incelemesinden geçmeksizin kesinleşmiş olmasıdır. Karar veya hükümlere karşı başvurulacak olağan yasa yolunun bulunması halinde bu yola başvurulamaz. Olağan yasa yolu denetiminden olan temyiz incelemesinin yapılabilmesi için ise, temyiz yasa yoluna başvuru hakkı olanların tamamının kararı tefhim veya tebliğ yoluyla öğrenmeleri yasal bir zorunluluk olup, bu husus 5271 sayılı CYY’nın “Kararların açıklanması ve tebliği” başlıklı 35. maddesinin 2. fıkrasında açıkça; “Koruma tedbirlerine ilişkin olanlar hariç, aleyhine kanun yoluna başvurulabilecek hâkim veya mahkeme kararları, hazır bulunamayan ilgilisine tebliğ olunur.” şeklinde belirtilmiştir. CYY’nın 260/1. maddesinde ise yasa yollarına başvuru hakkı olanlar; “…Cumhuriyet savcısı, şüpheli, sanık ve bu Kanuna göre katılan sıfatını almış olanlar ile katılma isteği karara bağlanmamış, reddedilmiş veya katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş bulunanlar...” olarak sayılmıştır. İncelenen dosya içeriğine göre; Üsküdar 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.2.2007 tarih ve 2002/156-2007/68 sayılı kararının dosya üzerinden verildiği,sanık ...'e 18.4.2007-30.5.2008 günü tebliğ edildiği , kısa kararın son bölümünde hükme karşı başvurulacak kanun yolları açıklanırken “ tarafların yokluğunda yasa yolu açık olarak verilen karar açıkça okunup anlatıldı” dendiği, İlkeleri, Ceza Genel Kurulunun 30.01.2007 gün ve 9-18 sayılı kararında açıklandığı üzere; Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 40/2, 5271 sayılı CMK.nun 34/2, 40/2, 231/2 ve 232/6. maddelerine göre; mahkeme kararlarında ilgili kişilerin hangi kanun yolları ve mercilere başvuracağını, sürelerini ve şeklini kuşkuya yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerektiğinin açık ve buyurucu şekilde belirtildiği, ancak anılan kararda hükme karşı başvurulacak kanun yolunun yöntemi,süresi ve mercii gösterilmediği gibi sanığa yapılan tebligatlarda da bu açıklamaların yer almadığı, bu nedenle yapılan tebligatın geçersiz olduğu, kararın kesinleşmediği, kanun yararına bozmanın hakim ve mahkemelerce gerekli işlemler veya yargılama yapılarak verilen ve Yargıtay’dan geçmeksizin kesinleşen karar ve hükümlere karşı istenebileceği, yukarıdaki açıklamalar ışığında kararın henüz kesinleşmediğinin anlaşılması karşısında; 1-)Üsküdar 3.Asliye Ceza Mahkemesinin 14.02.2007 gün ve 2002/156- 2007/68 sayılı kararı kesinleşmediğinden kanun yararına bozma isteminin bu aşamada REDDİNE, 2-)Üsküdar 3.Asliye Ceza Mahkemesinin 14.02.2007 gün ve 2002/156- 2007/68 sayılı anılan kararın sanık ...'e CMK’nun 232/6.maddesine uygun olarak yasa yolu başvurusu için kararın tebliğinden itibaren 7 gün içinde Yargıtay'a temyiz yoluna başvurubileceğini ve başvuru yöntemini açıklayan davetiye ile tebliği ile buna ilişkin belgeler ve sunarsa temyiz isteğini içeren dilekçesi de eklendikten ve gerekirse ek tebliğname düzenlendikten sonra incelenmek üzere Dairemize gönderilmesinin sağlanması için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 23 .12.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.