Yargıtay 5. Ceza Dairesi 2021/13011 E. 2023/12372 K. – Tefecilik

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2017/3294 Esas, 2020/290 Karar SUÇ : Tefecilik HÜKÜMLER : 1)Durağan Asliye Ceza Mahkemesinin 11.09.2017 tarihli ve 2015/188 Esas, 2017/182 sayılı Kararı ile; tefecilik suçundan beraat, 2)Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 05.02.2020 tarihli ve 2017/3294 Esas, 2020/290 sayılı Kararı ile; İlk Derece Mahkemesince verilen hükmün kaldırılarak zincirleme tefecilik suçundan mahkumiyet. TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrasınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1.Durağan Cumhuriyet Başsavcılığının, 12.10.2015 tarihli ve 2014/762 Soruşturma, 2015/139 Esas, 2015/138 numaralı İddianamesiyle sanık hakkında zincirleme tefecilik suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 241 inci ve 43 üncü maddelerinin birinci fıkraları uyarınca cezalandırılması, 53 üncü maddesi gereği hak yoksunlukları uygulanması talebiyle kamu davası açılmıştır. 2.Durağan Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.09.2017 tarihli ve 2015/188 Esas, 2017/182 sayılı Kararı ile sanık hakkında zincirleme tefecilik suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi gereğince beraat kararı verilmiştir. 3.Katılan temsilcisinin istinaf talebi üzerine Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 05.02.2020 tarihli ve 2017/3294 Esas, 2020/290 sayılı Kararı ile duruşma açılarak sanık hakkında ilk derece mahkemesince verilen beraat hükmünün kaldırılmasına ve sanığın 5237 sayılı Kanun'un 241 inci ve 43 üncü maddelerinin birinci fıkraları ile 62 nci maddesi uyarınca 2 yıl 2 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları gereği hak yoksunlukları uygulanmasına dair hüküm kurulmuştur. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanık müdafiinin temyiz sebepleri; hükme esas alınan tanık beyanlarında çelişki bulunduğuna, sanığın faizle borç para verdiğine dair delil bulunmadığına ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR Temyizin kapsamına göre; A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü Aralarında husumet bulunmayan birden fazla kişinin sanıktan faiz karşılığında borç para aldıklarına dair beyanları nedeniyle sanık hakkında zincirleme tefecilik suçundan kamu davası açılmış, ilk derece mahkemesince; sanığın atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin, somut, inandırıcı delil bulunmadığından beraatine karar verilmiştir. B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü Sanığın ticari hayatın içinde yer almayıp cami imamı olarak görev yaptığı, aralarında husumet bulunmayan birden fazla kişinin sanıktan faizle borç para aldıkları yönünde soruşturma aşamasında istikrarlı beyanda bulundukları, sanığın dört bankadan kredi kartı olup, bu kredi kartı limitlerinin de gelirine göre çok fazla olduğu, sanığın savunmasında bu kartları arkadaşlarının isteği üzerine kullandırdığı yönünde beyanda bulunduğu, bununla birlikte yakın akraba olmadığı halde birtakım kişilere sürekli olarak borç para vermesinin hayatın olağan akışına uygun olmadığı, bu itibarla sanığın faiz karşılığında borç para vererek üzerine atılı zincirleme tefecilik suçunu işlediği kabul edilerek mahkumiyetine hükmedilmiştir. IV. GEREKÇE 5237 sayılı Kanun'un 241 inci maddesinde hapis ve adli para cezası birlikte öngörülmesine karşın sadece hapis cezası tayin olunmak suretiyle sanık hakkında eksik cezaya hükmedilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı ve eylemlere uyan suç vasfı ile yaptırımların eleştirilen husus dışında doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin Bölge Adliye Mahkemesince verilen mahkumiyet hükmüne ilişkin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir. V. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 05.02.2020 tarihli ve 2017/3294 Esas, 2020/290 sayılı Kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda eleştirilen husus dışında hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Durağan Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.12.2023 tarihinde karar verildi.