Yargıtay 4. Ceza Dairesi 2024/10441 E. 2026/11596 K. – Hakaret

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2024/1023 E., 2024/1544 K. SUÇ : Hakaret HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği ve temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ Hakaret suçundan, İlk Derece Mahkemesince kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik istinaf başvurusu, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince esastan reddedilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; usûl ve yasaya aykırı karar verildiğine, sanığın atılı suçu işlemediğine ve suç işleme kastı bulunmadığına ilişkindir. III. GEREKÇE Sanık savunması, katılanların beyanları, tanık anlatımı, 02.10.2021 tarihli olay tutanağı içeriği ve tüm dosya kapsamıyla, Mahkemenin takdir ve gerekçesi yerinde bulunmakla, temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı; Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, İlk Derece Mahkemesince haksız tahrikin varlığına ilişkin kabul yerinde bulunup, bu hususta Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince yapılan eleştirinin isabetli olmadığı, Anlaşılmış, hükümde Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen "Hastanenin KBB servisinde gerçekleştirilen hakaret eyleminde aleniyet unsurunun oluşmadığının ve sanığın cezasında 3359 sayılı Kanun'un ek 12. maddesi gereğince artırım yapıldıktan sonra 5237 sayılı Kanun'un 43/2. maddesinin tatbik edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi" dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303. maddesi gereği, 5237 sayılı Kanun'un 125/4. maddesinin tatbikine dair kısım karardan çıkartılarak ve hükmolunan temel cezadan 3359 sayılı Kanun'un ek 12. maddesi gereğince artırım yapıldıktan sonra 5237 sayılı Kanun'un 43/2. maddesinin tatbik edilip, devam eden uygulamaya göre de "sonuç adli para cezasının 7580 TL olarak belirlenmesi" suretiyle, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca İzmir 45. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.06.2026 tarihinde karar verildi.