Yargıtay · 3. Hukuk Dairesi

Yargıtay 3. Hukuk Dairesi 2026/5943 E. 2026/3932 K.

Mahkeme
Yargıtay
Daire
3. Hukuk Dairesi
Esas No
2026/5943
Karar No
2026/3932
Karar Tarihi

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 18. Hukuk Dairesi SAYISI : 2025/631 E., 2026/704 K. İLK DERECE MAHKEMESİ : Şanlıurfa 3. Asliye Hukuk Mahkemesi SAYISI : 2020/459 E., 2023/1086 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü: Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 362. maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanunun 366. maddesi atfıyla aynı Kanunun 352/1-(b) hükmü uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir. Dosya içeriğine göre; davacının davaya konu MTS takibinden ötürü davalıya 54.503,18 TL asıl alacak, 1.259,52 TL gecikme zammı ve 226,72 TL gecikme zammı KDV'sinden oluşmak üzere toplam 55.989,42 TL borçlu olmadığı, ancak davacı vekili tarafından sunulan ıslah dilekçesi ile davanın 1.118,02 TL üzerinden ıslah edilmiş olduğu, davacının talep sonucu ile bağlı kalınarak menfi tespit kararı verilen eldeki davada, davalı aleyhine hükmedilen ve temyize konu edilen miktar, Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi dikkate alındığında, 04.06.2025 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7550 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 20. maddesi ile değiştirilen 6100 sayılı Kanunun ek madde 1/2 maddesi uyarınca dava tarihi 22.11.2020 itibarıyla kesinlik sınırı olan 72.070,00 TL’nin altında kalmaktadır. KARAR Açıklanan sebeple; Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE, Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde temyiz edene iadesine, Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 18.06.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

Atıf: Yargıtay 3. Hukuk Dairesi, E. 2026/5943, K. 2026/3932, T. 18.06.2026, www.arakarar.com/karar/yargitay-3-hukuk-dairesi-2026-5943-e-2026-3932-k-e1fc68e8a47e