Yargıtay · 2. Ceza Dairesi

Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2026/4819 E. 2026/9840 K. – Hırsızlık

Konu: Hırsızlık

Mahkeme
Yargıtay
Daire
2. Ceza Dairesi
Esas No
2026/4819
Karar No
2026/9840
Karar Tarihi
Konu
Hırsızlık

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2026/181 E., 2026/184 K. SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onama

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bozma üzerine verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir. 5271 sayılı CMK’nın 288. maddesinin “Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.” ve aynı Kanun’un 294. maddesinin ise; “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.” şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin; sanığın atılı suçu işlediğine dair somut, yeterli delil bulunmadığına, mağdurun soyut beyanı bulunduğuna, sanığın yargılama sırasında samimi beyanlarda bulunduğuna, mağdurun zararını gidermek istediğine, olayda oluşan suçun TCK'nın 141. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiğine, lehe hükümlerin uygulanmasına, ceza tayin edilirken alt sınırdan uzaklaşılmasının usul ve yasaya aykırı olduğuna, sanığın temyiz isteminin, suçu kabul etmediğine, müştekinin çağırması üzerine evine gittiğine, aracın anahtarını müştekini kendisine verdiğine, ondan para ve aracı istediğine, aracı alarak kız arkadaşı ile Mihalıççık ilçesine gittiğine, aracın tarlada çamura saplandığına, çıkartamadıklarına, tarla sahibini araç için müştekiyi arayıp haber verdiğine, aracı düz kontak ile hırsızlamadığına, zaten aracın kendisine ait olduğuna, aracın ruhsat sahibi müşteki olduğu için şikâyette bulunduğuna, aracın kendisinde iken daha önce trafik cezaları yediğine, suçlamayı kabul etmediğine ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede; Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, mahkûmiyete dair karar hukuka uygun bulunduğundan, sanık ve müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının 5271 sayılı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca Eskişehir 7. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.05.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

Atıf: Yargıtay 2. Ceza Dairesi, E. 2026/4819, K. 2026/9840, T. 20.05.2026, www.arakarar.com/karar/yargitay-2-ceza-dairesi-2026-4819-e-2026-9840-k-13f3c1ed3c06