Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2024/8028 E. 2026/11481 K. – Hırsızlık

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2023/2853 E., 2024/941 K. SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet kararı kaldırılarak, yeni hüküm tesisi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi uyarınca temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek; sanığın temyiz isteminin; ''Çalınan kapı ile hiçbir ilgisinin bulunmadığına, üniversitenin içine dahi girmediğine, pandemiden dolayı toplayıcılık yaptığına, üniversitenin önünden geçerken toplu bir şekilde atılmış plastik eşyalar ve karton gördüğüne, güvenlik görevlisinin izni ile bunları aldığına, bu esnada güvenlik görevlisinin yanında olduğuna, duvara yaslanmış ve kapıya dokunmuş olabileceğine, suça konu kapıyı kendisinin aldığına dair görgü tanığı veya kamera kaydının bulunmadığına, yapmamış olduğu bir eylem nedeniyle ceza aldığına, beraatini talep ettiğine'', katılan vekilinin temyiz isteminin; ''Suça konu kapının yerinde olmadığının fark edilmesi üzerine kolluk kuvvetlerine başvurulduğuna, yapılan incelemeler neticesinde olay yerinde tespit edilen parmak izi ile sanığın parmak izlerinin aynı olduğunun anlaşıldığına, suçu sanığın işlediğinin sabit olduğuna, suçun işlenişi, sanığın sabıkası, kamu zararının sanıkça giderilmemesi gibi hususlar dikkate alındığında sanığın üst sınırdan cezalandırılması ve verilen cezada indirim uygulanmaması gerektiğine, kararın bozularak sanığın üst sınırdan cezalandırılmasına karar verilmesine '' ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak; 04.06.2025 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7550 sayılı Kanun’un 14. maddesiyle değişik 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 108. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, ikinci defa tekerrür hükümlerinin uygulanması durumunda birinci fıkradaki koşullu salıverilme sürelerinin uygulanacağına ilişkin düzenleme dikkate alındığında, ikinci defa mükerrir sayılan sanık hakkında 5275 sayılı Kanun'un 108/3. maddesi gereğince cezasının koşullu salıverilme hükümleri uygulanmaksızın infazına karar verilemeyeceğinin gözetilmesinde zorunluluk bulunması, Bozmayı gerektirmiş, sanık ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeple 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereğince Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 303. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin hüküm fıkrasından "ve CEZASININ KOŞULLU SALIVERİLME HÜKÜMLERİ UYGULANMAKSIZIN İNFAZINA,'' ibaresinin çıkartılmasına, karar verilmek suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan karara yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Ankara 44. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.06.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.