Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2024/5321 E. 2026/9043 K.

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2023/1313 E.,2023/3839 K. SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli HÜKÜMLER : İstinaf başvurularının esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onama

I- Sanık hakkında işyeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/2-a maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları"nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, 5271 sayılı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanık müdafiinin temyiz isteminin, aynı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİNE, II- Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin, "sanığın oğlunun markete gidip döndüğü sırada suçun işlendiği bu iş yerinin kapısının açık olduğunu görmesi üzerine sanık ve diğer sanık olan oğlu kontrol amacıyla yukarıya çıktığında, işyerinin kapısını açık görüp içeriye kapıdan bakarak ne olduğunu anlamaya çalışırken eczanedeki eşyaların dağınık olduğunu ve hırsızlık yapıldığını farkettiğine, sanığın işlenen suçun kendisi ve oğlunun üstüne kalacağını düşünüp sessiz kalmayı tercih ettiğine, sanık lehine olan deliller gözetilmeden eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna, dosya yeterince incelenmeden "şüpheden sanık yararlanır" ilkesi gözetilmeksizin hüküm kurulduğuna, sanığı atılı suçun işlendiği tarih ve saatte sadece kendisi de aynı apartmanda bulunan iş yerinde, ramazan ayından dolayı gece geç saatte çalışmakta olduğundan hayatın olağan akışına uygun olarak hırsızlık yapılan işyerinde ne olduğunu anlamaya çalıştığına, ardından suç işlendiğini anlayıp suçun üstüne kalmasından korktuğuna ve işyerinden uzaklaştığına, dosyada da mevcut olan kriminal rapordan anlaşılacağı üzere bilirkişi tarafından ''görüntü hakkında kesin karar vermeye elverişli bir görüntü olmadığı''nın öne sürüldüğüne bu durumda sanık hakkında eksik inceleme ile hüküm kurulamayacağına, dosya konusu suçta sadece sanığın gece o işyerinde neden bulunduğunun sorgulandığına ve bu durum üzerinden hüküm kurulduğuna" ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede; Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, istinaf başvurularının esastan reddi kararı hukuka uygun bulunduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle, 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Konya 10. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.05.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.