Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2024/1654 E. 2026/4471 K. – Hırsızlık

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2022/2214 E., 2023/3044 K. SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : Düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi uyarınca temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır." ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek; sanığın temyiz isteminin "duruşmadaki beyanında da belirttiği üzere saat 05:30 sıralarında eylemi gerçekleştirdiğine, havanın aydınlanmaya başlamış olduğuna, buna karşın gece vakti suç işlemekten hakkında ceza verildiğine, şikâyetçinin telefonunun tarafına teslim edildiğine"; sanık müdafiinin temyiz isteminin ise "suçun gece vakti işlendiğinden bahisle cezada artırıma gidilmesinin hukuka aykırı olduğuna, şüpheden sanık yararlanır ilkesinin göz ardı edildiğine, sanığın telefonu satın alan üçüncü kişinin zararını karşılamasına ve cep telefonunun şikâyetçiye iade edilmiş olmasına rağmen sanık hakkında lehe hükümlerin uygulanmadığına" yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede, Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak; 04.06.2025 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7550 sayılı Kanun’un 14. maddesiyle değişik 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 108. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, ikinci defa tekerrür hükümlerinin uygulanması durumunda birinci fıkradaki koşullu salıverilme sürelerinin uygulanacağına ilişkin düzenleme dikkate alındığında, Bölge Adliye Mahkemesince sanık hakkında cezanın infazından sonra denetimli serbestlik hükümlerinin uygulanmasına ilişkin fıkranın hükümden çıkartılmasına, İlk Derece Mahkemesince ise ikinci defa mükerrir sayılan sanık hakkında koşullu salıverilmeden faydalanamayacağı hususunun infaz aşamasında gözetilmesine karar verilmesi, Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeple 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereğince Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 303. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, Adana 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 02.06.2022 tarihli ve 2021/800 Esas, 2022/641 Karar sayılı kararının hüküm fıkrasındaki "Sanık hakkında 5237 sayılı Yasa 58/6. maddesi gereğince cezanın infazından sonra DENETİMLİ SERBESTLİK TEDBİRİNİN UYGULANMASINA" ibaresinin aynen muhafazasına, hüküm fıkrasından "5275 sayılı Yasa 108/2. maddesi gereğince ikinci kez mükerrirlik sebebiyle koşullu salıverilmeden faydalanamayacağı hususunun infaz aşamasında göz önüne alınmasına" ibaresinin çıkartılmasına karar verilmek suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca usûl ve yasaya uygun olan Adana Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Adana 19. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.03.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.