Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2024/1100 E. 2024/21040 K.

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2023/980 E., 2023/1242 K. SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddine TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, ret Dosya incelenerek gereği düşünüldü: 5271 sayılı Kanun’un 280/1-e maddesinde Bölge Adliye Mahkemelerinin duruşma açmaksızın hükmün bozulmasına karar verebileceği hâllerin sınırlı olarak sayıldığı, dosya içeriğine göre, Nizip 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.06.2019 tarihli ve 2018/616 Esas, 2019/437 Karar sayılı dosyasında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik yapılan istinaf incelemesi neticesinde, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 12.10.2021 tarihli ve 2019/2901 Esas, 2021/1566 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kurulan hükümlerin, 28.06.2014 tarihli 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırı dikkate alınarak, 5271 sayılı CMK’nın 150/3. ve 196/2. maddeleri uyarınca sanığa zorunlu müdafii atanması gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devam edilerek aynı Kanunun 188/1 ve 289/1-e maddesine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlandığından bahisle bozulmasına karar verildiği; birinci bozma sonrası Nizip 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.02.2022 tarihli ve 2021/757 Esas, 2022/219 Karar sayılı dosyasında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik yapılan istinaf incelemesi neticesinde, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 05.10.2022 tarihli ve 2022/953 Esas, 2022/1844 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kurulan hükümlerin, konut dokunulmazlığının ihlâli suçunun işlenmesi ile maddi bir zarar oluşmayacağı gözetilmeksizin, sanık hakkında birden fazla hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilemeyeceği gerekçe gösterilmesi gerekirken maddi zararın karşılanmamış olmasının CMK'nın 231/5. maddesinin uygulanmama gerekçesi olarak belirtilmesi, 10.02.2022 tarihli hüküm celsesinde, duruşmaya katılan sanık ...'a son söz verildikten sonra duruşmaya katılan sanık müdafiine son sözünün sorulması ve ardından hükmün açıklanması suretiyle, CMK'nın 216/3. maddesinde yer alan, "Hükümden önce son söz, hazır bulunan sanığa verilir." emredici düzenlemesine aykırı olacak şekilde hüküm kurulması suretiyle sanığın savunma hakkının kısıtlandığından bahisle bozulmasına karar verildiği; ancak verilen bu bozma kararlarının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-e. maddesinde sınırlı olarak sayılan bozma nedenleri arasında gösterilmediği, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesinin davanın yeniden görülmesine karar verilerek yapılacak duruşma sonucunda hukuka aykırılığın giderilmesi yerine dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde bozma kararı vermesinin ve anılan kararlara yönelik direnme yetkisi bulunmayan İlk Derece Mahkemesince yeniden hüküm kurulmasının yasal dayanağının bulunmadığı gözetilerek; Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 12.10.2021 tarihli ve 2019/2901 Esas, 2021/1566 Karar sayılı; Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 05.10.2022 tarihli ve 2022/953 Esas, 2022/1844 Karar sayılı bozma kararları ile son bozma kararı üzerine verilen Nizip 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.01.2023 tarihli ve 2022/838 Esas, 2023/80 Karar sayılı kararının hukukî değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu, 5271 sayılı Kanun’un 280/1-g maddesi uyarınca duruşma açılarak ve taraflar da çağrılarak delillerin değerlendirilmesi sonucunda anılan Kanun maddesinin 2. fıkrasına göre yeniden hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hükmün bozulmasına karar verilmesi hukuka aykırı bulunduğundan, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 13.09.2023 tarihli ve 2023/980 Esas, 2023/1242 Karar sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği diğer yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2. maddesi uyarınca Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.