Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2024/10490 E. 2026/11645 K. – Hırsızlık

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2003/72 E., 2003/1330 K. SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM: Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Hükümlü ... hakkında 29.12.2003 tarihli Nazilli 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2003/72 Esas, 2003/1330 Karar sayılı ilâmı ile verilen 765 sayılı Kanun'un 493/1-son, 522/1. maddeleri gereğince 9 yıl hapis cezasının, diğer sanık ... tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 27.09.2005 tarihli, 2004/13100 Esas, 2005/10284 Karar sayılı kararı ile 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 7. maddesi ile 5252 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun Yürürlük Ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 5349 sayılı Kanun ile değişik 9. maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması sebebi ile bozulması ile kararın temyiz isteminde bulunmayan hükümlü ... için de geçerli olmasına karar verildiği, hükümlü hakkında Nazilli 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 01.06.2005 tarihli ek kararı ile duruşma açılmaksızın uyarlama yargılaması yapılarak 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b, 143. maddeleri gereğince 2 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, bahse konu ek kararda yasa yolunun itiraz olarak gösterilmesi üzerine hükümlünün dosyaya sunmuş olduğu 02.12.2022, 16.01.2023 02.02.2023 tarihli dilekçelerinden sonra Nazilli 1. Asliye Ceza Mahkemesince 10.03.2023 tarihli ek kararı ile itirazın reddine karar verilmiş ise de; anılan ek karara karşı başvurulacak olan yasa yolunun temyiz olduğu, buna göre 01.06.2005 tarihli ek karardan sonraki işlemlerin hukukî değerden yoksun olduğu ve hükümlünün dilekçelerinin temyiz talebi niteliğinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede; Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibari ile 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1- 5252 sayılı Kanun'un 9/1. maddesi, 01.06.2005 tarihinden önce kesinleşmiş hükümlerle ilgili olarak 5237 sayılı Kanun’un lehe olan hükümlerinin derhal uygulanabileceği hallerde duruşma yapılmaksızın da karar verilebileceğini öngörmüşse de; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27.12.2005 tarihli ve 162/173 sayılı kararında açıklandığı gibi lehe olan yasanın belirlenmesi herhangi bir inceleme ve araştırma yapılmasını, takdir hakkının kullanılmasını gerektiriyorsa veya sonraki yasa ile cezanın kişiselleştirilmesine ilişkin hükümlerin uygulanması olanağı doğmuşsa yargılamasının duruşmalı yapılması zorunludur. Evrak üzerinde inceleme yapılabilmesi ise; ancak belirtilen bu haller dışında söz konusu olabilecektir. Hükümlü hakkında lehe olan yasanın saptanabilmesi için takdir hakkının kullanılması gerekeceğinden duruşma açılıp uyarlama yargılaması yapılarak karar verilmesi gerekirken evrak üzerinde yazılı şekilde karar verilmesi, 2- 5237 sayılı Kanun’un 7/2 ve 5252 sayılı Kanun’un 9/3. maddesi uyarınca sanık yararına olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkacak sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı gözetilip, anılan Kanun’un 1 41... . maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı Kanun’un 491, vd. maddelerinde yer alan suçların öğelerinin farklı olduğu nazara alındığında, hükümlünün, birden fazla kişi ile birlikte 06.12.2000 tarihi gece saat 01.00 sıralarında, şikâyetçiye ait tekel büfesine giriş kapısının sol tarafındaki camı kırıp, kapı arkasındaki L şeklindeki kilit sürgüyü çekmek ve kapıya yüklenmek suretiyle açıp, içeri girmek ve içeriden içki, sigara, bisküvi, çikolatayı gibi ürünleri çaldıktan sonra devriye görevini yapan kolluk görevlilerinin araç içindeki malzemeleri görüp sorması üzerine 06.12.2000 tarihli yer gösterme tutanağına göre kendi rızaları ile araçta yakalanan eşyaları ve büfeyi tarif ederek çaldıklarının iadesini sağladıkları olayda; hükümlünün eyleminin, 765 sayılı Kanun’un 493/1-son, 522 (pek fahiş) maddelerinde yazılı suç ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b, 143. maddelerine uyan hırsızlık suçunun yanı sıra, aynı Kanun’un 116/2-4, 119/1-c ve 151/1. maddelerine uyan iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarını da oluşturduğu; bu suçlardan mala zarar verme suçunun 5271 sayılı Kanun'un "Uzlaşma" başlıklı 253. maddesi uyarınca uzlaşmaya tâbi suçlardan olduğu, ancak suça konu eylemi birden fazla kişi birlikte gerçekleştirdiğinden hükümlünün 5237 sayılı Kanun'un 116/2-4, 119/1-c maddeleri kapsamında kalan eyleminde; gece vakti iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçuna ilişkin uzlaşma hükümlerinin uygulanamayacağı anlaşılmakla, hükümlünün eylemine uyan 765 sayılı Kanun'un 493/1-son, 522. maddeleri ile 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b, 143, 168/1 ve 116/2-4, 119/1-c maddeleri uyarınca ayrı ayrı uygulamalar yapılıp, cezalar belirlenerek, sonuç cezaların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle lehe yasanın belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik kovuşturma ile denetime olanak vermeyecek şekilde hüküm kurulması, Bozmayı gerektirmiş, hükümlünün temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, infaz aşamasında verilen uyarlama kararlarının kazanılmış hak oluşturmayacağı gözetilerek hükmün açıklanan nedenle Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA, dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.06.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.