Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2023/7129 E. 2025/20912 K.

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2021/386 E., 2021/1285 K. SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme HÜKÜMLER : İstinaf başvurularının esastan reddine, temyiz istemlerinin reddine TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ek kararın onanması, onama

I-) Sanık ... Hakkında İşyeri Dokunulmazlığının İhlâli Ve Mala Zarar Verme Suçlarından Kurulan 18.05.2021 Tarihli Asıl Karara İlişkin, Sanığın Temyiz İstemi Yönünden 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/2-b maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçların, aynı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca Tebliğname'ye aykırı olarak REDDİNE, II-) Sanıklar ... ve ... Hakkında İş Yeri Dokunulmazlığının İhlâli Ve Mala Zarar Verme Suçlarından Kurulan 09.06.2021 Tarihli Ek Karara İlişkin, Sanıklar Müdafilerinin Temyiz İstemleri Yönünden Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 09.06.2021 tarihli ve 2021/386 Esas, 2021/1285 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin ek kararı temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Hükmolunan cezaların miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması karşısında; temyiz istemlerinin reddine dair 09.06.2021 tarihli ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden sanıklar müdafilerinin temyiz istemlerinin, aynı Kanun'un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, III-) Sanıklar ..., ... ve ... Hakkında Hırsızlık Suçundan Kurulan 18.05.2021 Tarihli Asıl Karara İlişkin, Sanık ... İle Sanıklar Müdafilerinin Temyiz İstemleri Yönünden İlk Derece Mahkemesince sanıklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 288. maddesinin "Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır." ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir." şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık ...'ın temyiz isteminin, mahkemeye yardımcı olduğuna, şikâyetçi ile uzlaştıklarına, zararı karşıladıklarına, şikâyetçinin haklarında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına muvafakat gösterdiğine, sabıkalı geçmişinden dolayı en üst hadden ceza verildiğine, ceza miktarının düşürülerek, ikinci kez mükerrirliğe ilişkin uygulamanın hükümden çıkarılmasına ve hakkında lehe olan hükümlerin uygulanmasına karar verilmesine; sanık ... müdafiinin temyiz isteminin, sanık ikinci kez mükerrir olduğundan hakkında ceza verildiğine, ikinci kez mükerrirliğin uygulanma şartlarının oluşmadığına, şikâyetçinin zararı karşılandığından ve şikâyetten vazgeçme nedeniyle sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına ve beraat kararı verilmesi gerektiğine; sanık ... müdafiinin temyiz isteminin, hükmün gerekçe içermediğine, TCK'nın 62. maddesinin uygulanmama gerekçesi ile alt sınırdan uzaklaşma gerekçesinin kararda gösterilmediğine, sanığın suç kastının bulunmadığına, sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine, verilen cezanın işlenen fiile göre orantısız olduğuna; sanık ... müdafiinin temyiz isteminin, atılı suçun sanık tarafından işlenmediğine, alt sınırdan uzaklaşmayı gerektiren herhangi bir durumun bulunmadığına, ikinci kez mükerrir sayılmasının yerinde olmadığına, sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığına, hakkında beraat kararı verilmesi gerekirken mahkûmiyet kararı verilmesinin usûl ve yasaya aykırı olduğuna yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede; Olay esnasında iş yerine giren şahsın (sanık ...) yüzünde maske olduğundan, eylemin 5237 sayılı TCK'nın 142. maddesinin 2. fıkrasınının (h) bendinin yanında (f) bendine de uyduğu gözetilmeksizin, sadece TCK'nın 142/2-h bendinin uygulanması suretiyle hüküm kurulması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır. A) Sanıklar ... Ve ... Hakkında Hırsızlık Suçundan Kurulan Hükme İlişkin, Sanık ... İle Sanıklar Müdafilerinin Temyiz İstemlerinin İncelenmesinde Sanıklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, mahkûmiyet hükümlerine yönelik istinaf başvurularının esastan reddine dair karar hukuka uygun bulunduğundan, sanık ... ile sanıklar müdafiilerinin yerinde görülmeyen temyiz istemlerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, usûl ve yasaya uygun olan İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, B) Sanık ... Hakkında Hırsızlık Suçundan Kurulan Hükme İlişkin, Sanık Müdafiinin Temyiz İsteminin İncelenmesinde Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak; Sanığın adli sicil kaydında yer alan ve tekerrüre esas alınan İstanbul 48. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.01.2014 karar tarihli ve 2009/497 Esas, 2014/41 Karar sayılı ilâmında işyeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan hükmedilen 1 yıl 4 ay hapis cezasının 14.09.2022 tarihli ek karar ile uzlaşmanın sağlanması nedeniyle düşürüldüğü, bu itibarla; anılan kararın tekerrüre esas alınamayacağı, ancak sanığın adli sicil kaydında yer alan ve tekerrüre esas olan 31.03.2016 tarihinde kesinleşen ve henüz infaz edilmemiş olan İstanbul 40. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.06.2012 tarihli ve 2011/272 Esas, 2012/371 Karar sayılı ilâmı ile 5237 sayılı TCK'nın 204/1. maddesine uyan suçtan verilen 1 yıl 8 ay hapis cezasına ilişkin mahkûmiyet hükmünün tekerrüre esas alınmasında zorunluluk bulunması, Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 18.05.2021 tarihli ve 2021/386 Esas, 2021/1285 Karar sayılı istinaf başvurularının esastan reddine yönelik hükmünün 5271 sayılı Kanun'un 302/2-4. madde ve fıkrası gereğince Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun’un 303/1. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, İstanbul Anadolu 41. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.11.2020 tarihli ve 2020/435 Esas, 2020/527 Karar sayılı kararından 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin kısmın çıkarılarak, yerine "İstanbul 40. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.06.2012 tarihli ve 2011/272 Esas, 2012/371 Karar sayılı ilâmının tekerrüre esas alınmasına, sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının 5237 sayılı TCK'nın 58/6. maddesi uyarınca ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, ancak aleyhe istinaf bulunmadığından 5271 sayılı CMK'nın 283. maddesi gereğince sanığın kazanılmış hakkı gözetilerek, 5275 sayılı Kanun'un 108/2. maddesi gereğince ikinci kez mükerrir olan sanık hakkında koşullu salıverme süresine eklenecek miktarın, İstanbul 48. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.01.2014 karar tarihli ve 2009/497 Esas, 2014/41 Karar sayılı ilâmında işyeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan hükmedilen 1 yıl 4 ay hapis cezası esas alınarak belirlenmesine," cümlesinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usûl ve yasaya uygun olan İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN DÜZELTİLEREK ESASTAN REDDİ ile hükmün ONANMASINA, dosyanın 5271 sayılı Kanun'un 304/1. maddesi gereğince İstanbul Anadolu 41. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.11.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.