Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2023/13188 E. 2025/14784 K. – Hırsızlık

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2022/82 E., 2022/784 K. SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi uyarınca temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 280/1-e-f maddesinde Bölge Adliye Mahkemelerinin duruşma açmaksızın hükmün bozulmasına karar verebileceği hâllerin sınırlı olarak sayıldığı, dosya içeriğine göre, Vakfıkebir Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.01.2020 tarihli ve 2019/114 Esas, 2020/96 Karar sayılı dosyasında verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik yapılan istinaf incelemesi neticesinde, Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 30.09.2020 tarihli ve 2020/1034 Esas, 2021/1120 Karar sayılı kararı ile hükmün; ''Soruşturma dosyasında usulüne uygun canlı teşhis bulunmadığı gibi, tanıklar ..., ... ve ..'un vermiş oldukları ifadeleri gözetildiğinde suçun failinin sanık olup olmadığı yönündeki kesin delillerin oluşmasını sağlamak için ismi zikredilen tanıkların mümkünse mahkemeye celp edilip sanık ile yüzleştirilmeleri sağlanarak, ayrıntılı beyanları alınıp, verdikleri eşgal bilgileri ile sanığın ne şekilde örtüştüğünün belirlenmesi, canlı teşhisin mümkün olmaması halinde, sanığın olay tarihindeki ve mevcut haline ilişkin değişik cephelerden fotoğrafları temin edilip, tanıklara bu fotoğraflar gösterilerek ve tutanaklara yansıtılması, teşhis işleminin usul ve yasaya uygun olarak yaptırılmasından sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri, ve CMK'nun 52/1. maddesinde tanıkların ayrı ayrı ve sonraki tanıklar yanında bulunmaksızın dinleneceği düzenlenmiş olmasına karşın talimat mahkemesince 05.04.2019 tarihli celsede tanıklar ... ve ...'ın beyanı alınırken aynı anda duruşma salonunda hazır bulundurulması suretiyle hukuka aykırı olarak elde edilen bu beyanlarının hükme esas alınarak usulünce elde edilmemiş delile dayanarak, eksik inceleme ve yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulmasının usul ve yasaya aykırı olduğundan'' bahisle bozulmasına karar verildiği, ancak verilen bu bozma kararının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-e-f maddesinde sınırlı olarak sayılan bozma nedenleri arasında gösterilmediği, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesinin davanın yeniden görülmesine karar verilerek yapılacak duruşma sonucunda hukuka aykırılığın giderilmesi yerine dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde bozma kararı vermesinin ve anılan karara yönelik direnme yetkisi bulunmayan İlk Derece Mahkemesince yeniden hüküm kurulmasının yasal dayanağının bulunmadığı gözetilerek: Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 30.09.2020 tarihli ve 2020/1034 Esas, 2021/1120 Karar sayılı kararı ile bozma kararı üzerine verilen Vakfıkebir Asliye Ceza Mahkemesinin 20.10.2021 tarihli 2020/494 Esas, 2021/734 Karar sayılı kararının hukukî değerden yoksun olduğu, 5271 sayılı Kanun’un 280/1-g maddesi uyarınca duruşma açılarak ve taraflar da çağrılarak delillerin değerlendirilmesi sonucunda anılan Kanun maddesinin 2. fıkrasına göre yeniden hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hükmün bozulmasına karar verilmesi, Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi uyarınca Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, 5271 sayılı Kanun'un 304/2. maddesi uyarınca bozma nedeni de dikkate alınarak yeniden incelenmek ve hüküm verilmek üzere dosyanın Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.09.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.