Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2022/2805 E. 2025/3503 K. – Hırsızlık

İNCELENEN KARARIN : MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2018/3439 E., 2019/2067 K. SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddine TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, bozma Sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme zarar verme suçları bakımından temyiz isteminin, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 28.11.2019 tarihli ek kararı ile reddedildiği, bu kararın 04.12.2019 tarihinde sanık müdafiine tebliğ edildiği ve ek karara yönelik temyiz talebi bulunmadığı belirlenerek, sadece hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik olarak yapılan incelemede; İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek; sanık müdafiinin temyiz isteminin "Sanığın suçu işlediğine dair somut delil bulunmadığı, diğer sanık ...'in soyut beyanlarına dayanılarak sanık hakkında hüküm kurulduğu, 5237 sayılı Kanun'un 168 ve 145. maddelerin uygulanması gerektiği, alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayin edilmemesi gerektiğine" ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede; Sanığa tensip ile zorunlu müdafii atandığı, ancak müdafiinin 05.04.2017 tarihli dilekçesi ile "soruşturma aşamasında bu sanık ile menfaat çekişmesi olan bir kısım sanıkların müdafii olarak bulunduğundan menfaat çatışması nedeniyle çekildiğini" bildirdiği, sanığın savunmasının alındığı 05.04.2017 tarihli duruşmada müdafii istemediğini beyan etmesi üzerine savunmasının müdafii olmaksızın alındığı, sanığa hükmün verildiği son celse olan 05.06.2018 tarihinde müdafii atanmakla birlikte, savunmasının müdafii huzurunda yenilenmediğinin anlaşılması karşısında; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142. maddesinde 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanığa yüklenen 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 14.10.2021 tarihli ve 2021/35 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı Kanun’un 150/3. maddesi uyarınca sanığın savunmasının zorunlu müdafii eşliğinde yeniden alınması gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devam edilerek aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-e maddelerine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması, Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenlerle, 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun'un 304/2-a maddesi uyarınca Pazarcık Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.