Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2022/1359 E. 2025/4892 K.

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2018/1557 E., 2019/1823 K. SUÇLAR : Hırsızlık, mala zarar verme HÜKÜMLER : İlk derece mahkemesi beraat kararları kaldırılarak mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanığın temyiz isteminin,kamera kayıtlarındaki kişinin kendisi olmadığına, atılı suçu işlemediğine, olay tarihinde denetimli serbestlik kapsamında kendisinde elektronik kelepçeli bulunduğuna ve ikinci kez mükerrir sayılan ilamın eski tarihli olduğuna yönelik olduğu belirlenerek anılan sebebe yönelik yapılan incelemede; Sanığın diğer temyiz nedenleri reddedilmiştir. Ancak; Sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 58/6-7. madde ve fıkra hükümleri uyarınca hükmolunan cezanın ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiş ise de; tekerrüre esas alınan Burhaniye Ağır Ceza Mahkemesinin 07.11.2006 tarihli ve 2006/113 Esas, 2006/448 Karar sayılı ilâmında aynı Kanun'un 58. maddesinin uygulandığı İstanbul 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.06.2004 tarihli ve 2000/19 Esas, 2004/1540 Karar sayılı ilamı için UYAP üzerinden yapılan araştırmada; dava dosyasının bozma sonrası 2019/486 Esas numarasıyla kaydedildiğinin, bu dosyadan zamanaşımı nedeniyle düşme karar verildiğinin ve bu kararın 25.03.2021 tarihinde kesinleştiğinin anlaşılması karşısında; sanık hakkında ikinci kez mükerrirlik koşullarının oluşmadığı gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması, Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi gereğince Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 303. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, hükümden tekerrür uygulanmasına ilişkin bölüm çıkarılarak Burhaniye Ağır Ceza Mahkemesinin 07.11.2006 tarihli ve 2006/113 Esas, 2006/448 Karar sayılı kararına konu 5 yıl 10 ay hapis cezası içeren mahkûmiyet hükmüne ilişkin kararın mükerrerliğe esas alınmasına ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmek suretiyle diğer yönleri usûl ve yasaya uygun olan İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesi kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca İstanbul 31. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,19.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.