Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2021/13904 E. 2022/19469 K.

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ : Hakaret, tehdit, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme HÜKÜM : Mahkumiyet Dosya incelenerek gereği düşünüldü: 1-Sanık ... hakkında hakaret suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına yönelik temyiz isteminin incelenmesinde; 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesinin 5. fıkrasına göre verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlar, aynı maddenin 12. fıkrası uyarınca itiraza tabi olduğu, bu kararların temyizi mümkün olmadığı ve 5271 sayılı CMK'nın 264. maddesine göre de Kanun yolunun ve merciin belirlenmesinde yanılma başvuranın hakkını ortadan kaldırmayacağından sanığın temyiz dilekçesi itiraz niteliğinde kabul edilerek itirazın merciince incelenmesi için dosyanın bu suç yönünden incelenmeksizin mahalline istem gibi İADESİNE, 2-Sanık ... hakkında mala zarar verme, sanık ... hakkında hakaret ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde; 14/04/2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31/03/2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, sanıkların temyiz isteklerinin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE, 3-Sanık ... hakkında tehdit, sanıklar ... ve ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde; 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak; a-02.12.2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, sanık ...’ın eylemine uyan TCK'nın 106/1-1. cümlesinde düzenlenen suçun uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması, b-Sanıklar ... ve ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunun işlendiği yer ve olayın gerçekleştiği zaman dilimi itibarıyla, müştekiye ait iş yerinin suç saatinde açık olduğu, bu nedenle iş yerinin açık bir rızaya gerek duyulmaksızın girilmesi mutad olan yerlerden olduğunun anlaşılması karşısında; atılı suçun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, sanıkların iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi, Kabule göre de; c-Sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK’nın 116/2-4, 119/1-a-c maddeleri uyarınca belirlenen 2 yıl 12 ay hapis cezasından aynı Kanun’un 62 maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılırken 2 yıl 6 ay yerine hesap hatası sonucu 1 yıl 18 ay hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle eksik ceza tayini, ç-Suç adının, gerekçeli karar başlığında, iş yeri dokunulmazlığının ihlali yerine, konut dokunulmazlığını ihlal etme şeklinde yazılması, Bozmayı gerektirmiş sanıkların temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 23/11/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.