Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2023/4115 E. 2025/1941 K.

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2022/1315 E., 2022/3757 K. DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi kararı TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız gözaltı, 5271 sayılı CMK'nun 109/3-j maddesi gereği konutunu terk etmemek şeklinde adli kontrol tedbiri uygulaması ve el koyma nedeniyle 45.000,00 TL maddi ve 250.000,00 TL manevi tazminatın 26.08.2019 tarihinden işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin maddi tazminat yönünden reddine, manevi tazminat yönünden kısmen kabulü ile 1.000,00 TL manevi tazminatın 26.08.2019 tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin ve davalı vekilinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacı vekilinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ Davacı vekilinin temyiz sebepleri; hükmedilen tazminat miktarının eksik olduğuna, müvekkilinin ev hapsi ve gözaltı süresince katlanmak zorunda kaldığı giderlerin, el konulan cep telefonunun zayi olması nedeniyle uğradığı zararın ve avukat vekalet ücretinin maddi tazminat kapsamında değerlendirilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan İstanbul 31. Asliye Ceza Mahkemesinin 2019/586 Esas – 2020/512 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının göçmen kaçakçılığı yapma suçundan 26.08.2019 tarihinde gözaltına alındığı, 27.08.2019 tarihinde 5271 sayılı CMK'nun 109/3-j maddesi gereğince konutunu terk etmemek ve 109/3-a maddesi gereğince yurtdışına çıkamamak suretiyle adli kontrol tedbirleri uygulanması şartıyla serbest bırakıldığı, konutunu terk etmemek adli kontrol tedbirinin 09.01.2020 tarihinde, yurt dışına çıkamamak adli kontrol tedbirinin 05.11.2020 tarihinde kaldırıldığı, yapılan yargılama sonunda beraatine hükmedildiği, beraat hükmünün 05.01.2021 tarihinde kesinleştiği, kesinleşen beraat hükmünün davacı asile tebliğ edilmediği, gözaltı tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı, davacı hakkında aynı konuda açılan davanın bulunmadığı, gözaltı süresinin infaz gördüğü ve mahsuba konu yapılmadığı, gözaltı tarihinde kamu görevlisi olan davacı bakımından maddi tazminat isteme koşullarının oluşmadığı ancak manevi tazminat yönünden yasal koşulların oluştuğu belirlenerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince kısmen kabul edilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE VE KARAR Davacı hakkında uygulanan konutunu terk etmemek şeklindeki adli kontrol tedbirinin 5271 sayılı Kanun'un 141. maddesi kapsamında tazminat istenebilecek haller arasında yer almadığı göz önünde bulundurularak, davacı lehine yalnızca gözaltı süresi bakımından tazminata hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, temyiz eden sıfatına göre bozma nedeni yapılmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, tazminat şartlarının oluştuğunun saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca İstanbul 37. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

24.02.2025 tarihinde karar verildi.