Yargıtay · 12. Ceza Dairesi

Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2022/5516 E. 2025/599 K.

Mahkeme
Yargıtay
Daire
12. Ceza Dairesi
Esas No
2022/5516
Karar No
2025/599
Karar Tarihi

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2020/769 Esas - 2021/263 Karar SUÇ : 2863 sayılı Kanuna aykırılık HÜKÜM : Mahkumiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükmün onanması İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın, katılan vekili ve sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde, 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle işin esasına geçildi, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan, 5271 sayılı CMK'nın 223/2-a maddesi uyarınca beraat kararı verilmiş, katılan vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesince duruşmalı yapılan inceleme neticesinde İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanık hakkında 2863 sayılı Kanunun 65/1, 5237 sayılı TCK'nın 62, 52/2-4, 53, 51/1-3. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis ve 1.660,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hapis cezasının ertelenmesine ve hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükmün onanması görüşünü içerir tebliğname ile dava dosyası Dairemize tevdi edilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Katılan vekilinin temyiz isteği; sanık hakkında üst hadden ceza tayin edilmesi talebine, Sanığın temyiz isteği; mahkumiyetine yeterli delil bulunmadığına ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR Nevşehir Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulunun 12.11.1999 gün ve 1123 sayılı kararıyla ile tescilli 1. derece doğal ve 1. derece arkeolojik sit alanı içerisinde yer alıp, tapuda Maliye Hazinesi adına kayıtlı taşınmazda sanık tarafından izin alınmadan duvar örüldüğünün kolluk kuvvetleri tarafından tanzim edilen tutanak ile tespit edildiği, sanığın aşamalardaki savunmalarında arazinin kendisine ait olmadığını ancak kendisinin kullandığını, toprak kaymasını engellemek amacıyla suça konu duvarları ördüğünü beyan ettiği, ilk derece mahkemesince icra edilen keşif sonrası dosyaya sunulan bilirkişi raporunda suça konu eylemin inşai ve fiziki müdahale kapsamında kaldığı belirtilmiştir. İlk derece mahkemesince, sanığın eyleminin suça konu taşınmazın yıkılmasına, bozulmasına, tahribine, yok olmasına veya her ne suretle olursa olsun zarar görmesine sebep olmadığı, dolayısıyla sanığın üzerine atılı suçun yasal unsurlarının oluşmadığı gerekçesi ile sanığın beraatine karar verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesince, katılan vekilinin istinaf başvurusu üzerine duruşmalı yapılan inceleme neticesinde, "Hazine arazisi olup 1. derece doğal ve 1. derece arkeolojik sit alanı olduğu anlaşılan taşınmaz üzerinde yapılacak her türlü fiziki ve inşai faaliyet ile ilgili Kültür Varlıklarını Koruma Kurulundan izin alınması gerektiği halde sanığın anılan taşınmaza duvar örme eylemiyle ilgili herhangi bir izin başvurusunun olmadığı, bilirkişi raporunda da örülen duvarların 2863 sayılı Kanun kapsamında olduğunun belirlendiği, dosya içerisinde bulunan fotoğraflar kapsamına göre de yapılan müdahalenin çevreyi ve doğal yapıyı bozucu bir sonuç doğurduğu gibi siluet etkisinin bozulmasına da neden olduğu" değerlendirilerek, sanığın mahkumiyetine dair hüküm tesis edilmiştir. IV. GEREKÇE VE KARAR Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve Kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, katılan vekili ve sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Nevşehir 3. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.01.2025 tarihinde karar verildi.

Atıf: Yargıtay 12. Ceza Dairesi, E. 2022/5516, K. 2025/599, T. 16.01.2025, www.arakarar.com/karar/yargitay-12-ceza-dairesi-2022-5516-e-2025-599-k-b0fce7d1dbe1