Yargıtay 11. Ceza Dairesi 2021/40146 E. 2025/4321 K. – Hizmet Nedeniyl

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2019/1174 E., 2019/1758 K. SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma HÜKÜM : Mahkumiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, Sanık müdafinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94. maddesiyle değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 299/1. maddesi gereği takdiren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1.Tavas Asliye Ceza Mahkemesinin 12.03.2019 tarihli ve 2018/533 Esas, 2019/206 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında güveni kötüye kullanma suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223/2-a. maddesi uyarınca beraatına karar verilmiştir. 2.Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 18.09.2019 tarihli ve 2019/1174 Esas, 2019/1758 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince verilen beraat kararına yönelik katılanın istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek 5271 sayılı CMK’nın 280/1-g maddesi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280/2. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasıyla; sanık hakkında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 155. maddesinin ikinci fıkrası, 43. maddesinin birinci fıkrası, 52. maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları, 53. ve 58. Maddeleri uyarınca 5 yıl hapis ve 30.000,00 TL adli para cezasına, para cezasının 24 eşit taksitle tahsiline, tekerrür hükümlerinin uygulanmas ile hak yoksunluklarına karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanık müdafinin temyiz isteği; duruşma talepli olarak, taraflar arasındaki uyuşmazlığın hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğunu, Mahkemece TCK'nın 62.maddesinin gerekçe gösterilmeksizin sanık lehine uygulanmadığını, sanık aleyhine fazla ceza tayin edildiğini, Bölge Adliye Mahkemesince taraflar akdedilen sözleşmenin yanlış değerlendirildiğini, sanığın zilyetliğin devri amacına aykırı hareket etmediğini, suç vasfının Bölge Adliye Mahkemesince yanlış nitelendirildiğini, sanığın suç işleme kastı ile hareket etmediğini, atılı suçtan beraatine karar verilmesi gerektiğini belirterek, verilen kararın bozulmasını talep etmiştir. III. OLAY OLGULAR A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü Sanığın söz konusu sözleşme hükümlerine uygun hareket ederek dava konusu inekleri sattığını, bahse konusu anlaşmazlığın Ceza Mahkemelerinin konusu olmamakla birlikte Hukuk Mahkemesinin konusunu oluşturduğunu, söz konusu durum ile ilgili olarak Tavas Asliye Hukuk Mahkemesinde 2018/58 Esas sayılı dosyasında taraflar arasındaki uyuşmazlığın devam ettiğini, sanığın üzerine atılı suçun yasal unsurları itibariyle oluşmadığından CMK 223/2-a maddesince beraatine karar verilmiştir. B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü Sanığın zilyetliği kendisine teslim edilen hayvanların tamamını 01.04.2017-30.11.2017 tarihleri arasında farklı zamanlarda katılandan habersiz 3. şahıslara sattığı, satış bedelini de uhdesinde tuttuğu, hayvanların işletmeden çıkış tarihlerinin ilçe tarım müdürlüğünün yazısında belirtildiği, yine Tavas Asliye Hukuk Mahkemesi tarafından 05.02.2018 tarihinde yapılan tespitte işletmenin faal olmadığının, işletme içerisinde hayvan bulunmadığının tutanağa bağlandığı, sanığın çiftliğin zilyetliğini devraldıktan hemen sonra peyderpey hayvanların satışını gerçekleştirmiş olması, bu dönemde taraflar arasındaki ilişkinin kira ilişkisi niteliğinde olup mülkiyetin devrinin sözleşmede belirtilen bedelin ödenmesinden sonra gerçekleştirileceğinin açıkça sözleşmede belirtilmiş olması karşısında sanığın hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediğinin kabulünün gerektiği, Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 28/04/2015 tarih, 2014/13315 Esas, 2015/24365 Karar sayılı ilamının da bu yönde olduğu, sanık tarafından katılana satış bedeli ödeninceye kadar teminat olarak verilmiş olan ve tahsil kabiliyeti bulunmadığı anlaşılan bononun suçun oluşumunu etkileyemeyeceği gözetilmeden sanığın mahkumiyeti yerine beraatine karar verilmesinin hatalı olduğu anlaşıldığından ilk derece mahkemesi hükmünün kaldırılarak sanığın kastının yoğunluğu, elde edilen haksız menfaat miktarı gözetilerek teşdiden cezalandırılmasına, suçun aynı kasıt altında farklı zaman dilimlerinde zincirleme şekilde işlendiği anlaşıldığından sanık hakkında TCK'nın 43/1. maddesinin uygulanarak hakkında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan dolayı temyize konu mahkumiyet hükmü kurulmuştur. IV. GEREKÇE Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanı kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafinin temyiz istemleri yerinde görülmemiş Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararda, hukuka aykırılık bulunmamıştır. V. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304. maddesinin birinci fıkrası uyarınca Tavas Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.04.2025 tarihinde karar verildi.