Yargıtay 11. Ceza Dairesi 2021/1186 E. 2024/147 K. – Resmi Belgede

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2015/405 E. 2016/114 K. SUÇ : Resmi belgede sahtecilik HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ Gaziosmanpaşa 10. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 02.02.2016 tarihli ve 2015/405 Esas 2016/114 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 204 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 58 inci maddesinin 6 ncı maddesi ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesi ile cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirlerinin uygulanmasına hükmedilmiştir II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanığın temyiz isteği; hükmü temyiz etme iradesinden ibarettir. III. OLAY VE OLGULAR: 1. Suç tarihinde kolluk görevlilierince sanıktan kimlik ibrazı istenildiğinde üzerinde kendi fotoğrafı bulunan katılanın bilgileri ile düzenlendiği anlaşılan suça konu sahte nüfus cüzdanını ibraz ettiği iddia olunmuştur. 2. Sanık aşamalarda üzerine atılı suçu ikrar etmiştir. 3. Soruşturma aşamasında sanığın üzerinde ele geçirilmiş olan nüfus cüzdanı üzerinde yapılan kriminal incelemede; tamamen sahte oluşturulduğu ve aldatma kabiliyetinin olduğu belirtilmiştir. 4. Mahkeme tarafından suça konu belge üzerinde yapılan gözlem ve kriminal inceleme ile tüm dosya kapsamının birlikte değerlenmesinde sanık hakkında temyize konu mahkumiyet hükmü kurulmuştur. IV. GEREKÇE 1. 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanmasına ilişkin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür. 2. Sanık hakkında kurulan hükümde Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, suç konusu Adli Emanetin 2015/1161 sırasında kayıtlı nüfus cüzdanının dosyada delil olarak saklanmasına karar verilmesi gerekirken 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesi uyarınca müsaderesine karar verilmesi dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir. 3. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir. V. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Gaziosmanpaşa 10. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 02.02.2016 tarihli ve 2015/405 Esas, 2016/114 Karar sayılı kararında sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hüküm fıkrasından“Adli Emanetin 2015/1161 sırasında kayıtlı emanet eşyanın TCK'nın 54. maddesi gereğince müsaderesine” ibaresinin çıkartılarak yerine "Adli Emanetin 2015/1161 sırasında kayıtlı suç eşyasının dosyada delil olarak saklanmasına." ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.01.2024 tarihinde karar verildi.