Yargıtay 11. Ceza Dairesi 2011/7601 E. 2013/4267 K. – Kredi Kartının

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ : Kredi kartının kötüye kullanılması ve hırsızlık HÜKÜM : TCK.nun 141/1, 168/1, 62, 52 ile 2000 TL apc TCK.nun 245/1, 62, 53 ile 6080 TL apc

I-Müdafiinin sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelen temyiz talebinin incelenmesinde; Sanığa takdir ve tayin olunan para cezasının miktarı itibariyle karar tarihinde yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 21.07.2004 gün ve 5219 sayılı Kanunla değişik 305/1. maddesi gereğince kesin olup temyizi mümkün bulunmadığından, sanık müdafiinin vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi gereğince isteme aykırı olarak REDDİNE, II-Müdafiinin sanık hakkında kredi kartının kötüye kullanılması suçundan kurulan hükme yönelen temyiz talebinin incelenmesine gelince; Sanık hakkında kredi kartının kötüye kullanılması suçundan hüküm kurulurken, etkin pişmanlık hükümlerine ilişkin uygulama maddesinin TCK'nun 168. maddesi yerine 62. maddesi olarak, para cezasına çevirmeye ilişkin maddenin de 52. maddesi yerine 53. maddesi olarak gösterilmesi hususları mahallinde düzeltilmesi mümkün maddi hata kabul edilmiştir. Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak: 1-Sanığın mağdura ait Yapı Kredi Bankası ve Akbank'a ait iki adet kredi kartını hırsızlık yoluyla ele geçirerek iki farklı işyerinden her iki kartı ayrı ayrı kullanmak suretiyle birden fazla kez alışveriş yapmak şeklindeki eyleminin TCK'nun 43. maddesi kapsamında zincirleme biçimde işlendiği ve bu madde uyarınca sanığın cezasından arttırım yapılması gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle eksik ceza tayini, 2-Hükmolunan hapis cezası takdiren asgari hadden tayin olunduğu halde hapis cezası yanında hükmolunan adli para cezasına esas alınan tam gün sayısının aynı gerekçelerle alt sınırdan uzaklaşılarak 15 gün olarak tayini suretiyle çelişkiye düşülmesi, 3-5237 sayılı Türk Ceza Kanununda cezaların içtimaına ilişkin bir hüküm bulunmadığı ve 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 99.maddesinde kesinleşen hükümlerle ilgili “…hükmolunan her bir ceza diğerinden bağımsızdır, varlıklarını ayrı ayrı korurlar” hükmünü içerdiği gözetilmeden, verilen cezaların içtimaına hükmedilmesi yasaya aykırı; 4-Hükümden sonra, 08.02.2008 günlü Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562. maddesiyle değişik CMK.nun 231 ve TCK.nun 7/2. maddeleri uyarınca "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının" takdir ve değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması, Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, sonuç ceza miktarı itibariyle kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 15.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi