Yargıtay 10. Ceza Dairesi 2022/4627 E. 2024/463 K. – Kenevir Ekme

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2018/1490 E., 2019/922 K. SUÇ : Kenevir ekme HÜKÜM : Hükmün düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi / Esastan ret TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddiyle hükmün onanması İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKİ SÜREÇ A. Ödemiş Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.03.2018 tarihli ve 2018/64 Esas, 2018/105 Karar sayılı kararı ile sanığın kenevir ekme suçundan, 2313 sayılı Uyuşturucu Maddelerin Murakabesi Hakkında Kanun'un (2313 sayılı Kanun) 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesi, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkraları ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi uyarınca 5 yıl 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. B. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 07.05.2019 tarihli ve 2018/1490 Esas, 2019/922 Karar sayılı kararı ile, sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümdeki hukuka aykırılık düzeltilerek, hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; 1. Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, 2. Hint keneviri bitkilerinin içmek için ekildiğine, maddi gelir elde etmenin mümkün olmadığına, 3. Temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmemesi gerektiğine İlişkindir. III. OLAY VE OLGULAR A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü Suç tarihinde, kolluk birimince ormanlık arazi dahilinde yürütülen önleyici kolluk faaliyeti esnasında ormanlık saha dahilinde sulama hortumu tespit edildiği, sulama hortumu takip edildiğinde ormanlık arazi içerisinde 1034 kök hint keneviri bitkisinin tespit edildiği, olay mahalli yakınından sesler gelmesi üzerine kolluk personelinin emniyet tedbiri alarak araştırma faaliyetine geçtiği, sonrasında da suça konu hint keneviri bitkilerinin ele geçtiği ormanlık saha içerisindeki çalılar arasına saklanmış vaziyette olan sanığın yakalandığı olayda; aşamalardaki sanık savunma ve beyanları, sanığa suç atma şüphesi bulunmayan ve tarafsızlıkları şüpheli görülmeyen tutanak tanıklarının anlatımları, toplam 1034 kök hint keneviri bitkisinin miktarı, kök sayısı ve yetiştirilme şekli gözetilerek sanığın suça konu hint keneviri bitkilerini ticari amaçlı olarak ekip yetiştirdiği gerekçesiyle sanığın mahkûmiyetine karar verilmiş, hint keneviri bitkisinin miktarı ve toplam kök sayısı, sanığın suç işleme sebep ve saikleri ve ayrıca kasta dayalı kusurunun yoğunluğu dikkate alınarak alt sınırdan uzaklaşılarak hüküm tesis edilmiştir. B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince sanık hakkındaki hükümde farklı boylarda olduğu tespit edilen hint keneviri bitkilerinin farklı zamanlarda ekilmiş olabileceği hususunun zincirleme suç hükümleri bakımından araştırılmaması hususu eleştirilip, 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinde yapılan değişiklik nedeniyle hukuka aykırılık düzeltilerek İlk Derece Mahkemesi hükmüne istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. IV. GEREKÇE İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına ve sübutuna, temel cezaların alt sınır aşılarak belirlenmesine, delillerin hukuka uygun olarak toplandığına ve tartışıldığına ilişkin takdirlerinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir. V. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 07.05.2019 tarihli ve 2018/1490 Esas, 2019/922 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Ödemiş Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.01.2024 tarihinde karar verildi.