Yargıtay 1. Hukuk Dairesi 2026/5478 E. 2026/5985 K.

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi SAYISI : 2023/1080 E., 2025/899 K. İLK DERECE MAHKEMESİ : Bakırköy 13. Asliye Hukuk Mahkemesi SAYISI : 2021/660 E., 2023/37 K.

Dava, muris muvazaası hukuki nedenine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Davacılar vekili; davacılar murisi ...'nın 2698 parsel sayılı taşınmazını 27.06.1986 tarihinde satış göstermek suretiyle gayriresmi birlikte yaşadığı davalıya devrettiğini, temlikin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu, murisin taşınmazını satma ihtiyacı olmadığı gibi davalının da alım gücü bulunmadığını ileri sürerek tapu kaydının iptali ile payları oranında davacılar adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili; dava konusu taşınmazı babası ve kendisinin yapmış olduğu ödemelerle davalının satın aldığını, yine kendi kazancı ile diğer 4 katının inşasını da davalının yaptığını, murisin davacı ve diğer mirasçılarına da kazandırmaları bulunduğunu, 1969 yılında muris ile davalının birlikte yaşamaya başladığını ve murisin vefatına kadar bu birlikteliğin devam ettiğini, hastalığı sürecinde davalının murisin bakımını üstlendiğini, davalının esnaflık yaptığını ve taşınmazı alım gücü bulunduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacı iddiasına üstünlük sağlayacak ve muvazaa iddiasını haklı kılacak bir husus bulunmadığı, bir an için muris muvazaasının mevcut olduğu kabul edilse dahi bu tür davalarda zamanaşımı söz konusu değil ise de 27.06.1986 tarihinde yapılan temlikin üzerinden 35 yıl, murisin ölümünün üzerinden de 23 yıl geçtikten sonra bu davanın açılmasının iyiniyet prensiplerine uygun bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, kararın davacılar vekili tarafından istinafı üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalının satış bedelini murise ödediğini ispata yarar delil sunmadığı, murisin malını satması için haklı ve makul bir nedeni bulunmadığı, davacılara yaptığı bir kazandırma da olmadığı, muris tarafından davalıya yapılan temlikin mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu gerekçesiyle 6100 sayılı HMK’nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca davacıların istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, yeniden hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiş, davalı vekilinin temyizi üzerine bu kez 08.07.2025 tarihli ek kararla; miktar itibariyle temyiz kesinlik sınırının altında kaldığı gerekçesiyle temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi ek kararı ve asıl kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, Dairece; 7550 sayılı Kanun'un 20. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun ek 1. maddesinin 2. fıkrasında değişiklik yapıldığı, dava değerinin dava tarihi itibariyle temyiz kesinlik sınırının altında kalmadığına değinilerek Bölge Adliye Mahkemesinin 08.07.2025 tarihli ek kararı ortadan kaldırılıp temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup özellikle, davacılardan ...'nın ölümü nedeniyle hükmün infazının mirasçıları adına yapılacağı gözetildiğinde, temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmediğinden temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi 15.05.2025 tarihli asıl kararının 6100 sayılı Kanun'un 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA, Aşağıda yazılı 31.088,94 TL bakiye onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 15.09.2026 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.