Yargıtay 1. Hukuk Dairesi 2026/4982 E. 2026/6212 K.

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi İLK DERECE MAHKEMESİ : Gölbaşı(Adıyaman) 2. Asliye Hukuk Mahkemesi SAYISI : 2024/448 E., 2025/316 K.

Bölge Adliye Mahkemesince İlk Derece Mahkemesinin gerekçesi benimsenerek verilen esastan ret kararı, dava konusu taşınmazın değerinin davanın açıldığı tarihteki temyiz sınırının altında kalması sebebiyle kesin olarak verilmiş; kesin olarak verilen bu karara karşı yapılan temyiz başvurusu ise Bölge Adliye mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen ek kararıyla reddedilmiştir.

Ek karar davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle yapılan ön inceleme sonucunda Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, HMK'nın 362. maddesi uyarınca temyiz edilemez. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun ek-1/2. maddesinde 04.06.2025 tarihli ve 7550 sayılı Kanun'un 20. maddesi ile değişiklik yapılmış ve "...341, 3 62... . maddelerdeki parasal sınırların uygulanmasında davanın açıldığı tarihteki miktar esas alınır" maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri eldeki davanın açılma tarihi olan 23.12.2024 tarihi itibari ile 378.290,00 TL'yi aşmayan hükümler aleyhine temyiz kanun yoluna başvurulması mümkün değildir.

Eldeki dosyada dava değeri 47.732,00 TL olduğundan değer yönünden temyiz kesinlik sınırının altında kalan bu türden bir karara karşı temyiz kanun yoluna başvurulması halinde Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 366/1. maddesi yollamasıyla aynı Kanun'un 346/1. maddesi gereğince temyiz dilekçesinin reddine karar verilir.

Temyiz talebinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu ek kararın onanması gerekir.

- K A R A R -

Açıklanan sebeple; Bölge Adliye Mahkemesince verilen 02.04.2026 tarihli ek kararın ONANMASINA, 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun değişik 13. maddesinin j bendi gereğince temyiz eden davalı Hazineden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 17.09.2026 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.