Bölge Adliye Mahkemesi ·

Bölge Adliye Mahkemesi 2024/720 E. 2026/1795 K.

Mahkeme
Bölge Adliye Mahkemesi
Esas No
2024/720
Karar No
2026/1795
Karar Tarihi

T.C. İZMİR BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 11. HUKUK DAİRESİ

DOSYA NO : 2024/720 KARAR NO : 2026/1795

T Ü R K M İ L L E T İ A D I N A B Ö L G E A D L İ Y E M A H K E M E S İ K A R A R I

İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ : KARŞIYAKA ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ TARİHİ : 26.01.2024 NUMARASI : 2021/218 ESAS - 2024/30 KARAR DAVANIN KONUSU : Tazminat KARAR TARİHİ : 05.11.2026 KARAR YAZIM TARİHİ : 05.11.2026

Karşıyaka Asliye Ticaret Mahkemesinin 26.01.2024 tarih 2021/218 Esas 2024/30 Karar sayılı kararının Dairemizce incelenmesi davacı vekili ve davalı .... tarafından istenmiş ve istinaf dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, üye .... tarafından düzenlenen rapor dinlenip ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendi. GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ : DAVA : Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin 10.12.2019 günü saat 08:00 sıralarında Manisa-Menemen karayolu Ayvacık köyü girişindeki yaya geçidinde karşıdan karşıya geçmeye çalışırken, işleteni ve sürücüsü davalı .... olan ... plakalı aracın çarpması sonucu ağır şekilde yaralandığını, başına on dikiş atıldığını, sol dizinde, omzunda, bel ve kalçasında kırık ve hasar oluştuğunu, geçiş önceliği bulunan ve yolu kontrollü şekilde geçen müvekkilinin kazada kusurunun bulunmadığını, kaza nedeniyle Menemen 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2020/420 Esas sayılı dosyasında kamu davası açıldığını ve alınan adli tıp raporuyla davalı sürücünün %100 kusurlu olduğunun tespit edildiğini, davalı sigorta şirketinin aracın zorunlu mali sorumluluk sigortacısı, davalı gerçek kişinin ise aracın uzun süreli kiracısı sıfatıyla işleteni ve aynı zamanda sürücüsü olduğunu, tedaviye rağmen müvekkilinin iyileşmesinin mümkün olmadığını, müvekkilinin kaza tarihinde Menemen Belediyesinde işçi olarak çalıştığını ve aylık brüt 5.700,00 TL çıplak maaşına ilaveten toplu iş sözleşmesi kapsamında ikramiye ve ilave tediye gibi düzenli gelirlerinin bulunduğunu, davalı sürücünün ise aile hekimi olup kaza tarihinde aylık 15.000,00-20.000,00 TL civarında geliri olduğunu ileri sürerek 10.000,00 TL maddi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen, 350.000,00 TL manevi tazminatın ise kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalı .....'dan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir. CEVAP : Davalı .... cevap dilekçesinde özetle; dava dilekçesinde maddi tazminat kalemlerinin ve miktarlarının açıklanmadığını, kaza günü sabah saat 08:00 sularında Menemen'den Manisa istikametine seyrederken rampanın sonunun sisli ve virajlı olması nedeniyle yavaşladığını, o esnada yola çıkan iki gence korna çaldığını, davacının önce tereddüt edip sonra koşarak yola çıkması nedeniyle kazanın meydana geldiğini, doktor olması nedeniyle davacının ilk muayenesini kendisinin yaptığını, davacının yaralanmasının ağır ve hayati tehlike geçirecek nitelikte olduğu iddiasının gerçeği yansıtmadığını, Menemen Devlet Hastanesince düzenlenen raporda hayati tehlikesinin bulunmadığının açıkça yazıldığını, davacının hastanede yalnız bir gün kaldığını, kazadan sonra davacıyla birebir ilgilendiğini ve maddi ve manevi zararlarını karşılamak üzere evine ziyarete gittiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir. Davalı .... Şirketi vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının maddi zarar talebinin net ve açık olmadığını, .... plakalı aracın 31.01.2019-31.01.2020 tarihleri arasında geçerli 101085119 numaralı zorunlu mali sorumluluk sigorta poliçesiyle müvekkiline sigortalı olduğunu ve poliçede ölüm ve sakatlanmada kişi başına 360.000,00 TL teminat limiti bulunduğunu, müvekkilinin yalnız sürekli sakatlık halinde, işletenin kusuru oranında ve poliçe limitiyle sınırlı olarak sorumlu tutulabileceğini, hasar başvurusunda sunulan 21.08.2020 tarihli sağlık kurulu raporunda kazazedede kalıcı özürlülük bulunmadığının, 21.01.2021 tarihli sağlık kurulu raporunda ise işitme kaybı nedeniyle %14 maluliyet bulunduğunun belirtildiğini, ancak yaptırılan medikal incelemede belirlenen özür oranı ile kaza arasında illiyet bağı bulunmadığının tespit edildiğini, davacının sürekli maluliyeti bulunmadığından müvekkilinin sorumluluğunun olmadığını, sigortalı aracın uzun süreli kiralık olması halinde işleten sıfatının değişeceğini ve bu halde de müvekkilinin sorumluluğunun kalmayacağını, kusurun Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesince belirlenmesi, maluliyet raporunun Erişkinler İçin Engellilik Değerlendirmesi Hakkında Yönetmeliğe uygun alınması, tazminatın aktüer bilirkişi tarafından TRH-2010 yaşam tablosu ve vergilendirilmiş gelir esas alınarak hesaplanması, gelir belgeyle ispat edilemiyorsa asgari ücret üzerinden hesaplama yapılması ve müterafik kusur halinde indirim uygulanması gerektiğini, faizin hatalı talep edildiğini ve müvekkilinin temerrüde düşmediğini, sürücü veya işletenin ibra edilmiş olmasının müşterek ve müteselsil sorumlu müvekkilini de etkileyeceğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARININ ÖZETİ : Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, 10.12.2019 tarihinde davalı ....'ın sevk ve idaresindeki aracın yaya davacıya çarpması sonucu yaralamalı trafik kazasının meydana geldiği, Menemen 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2020/420 Esas sayılı dosyasında alınan Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesi raporuyla davalı sürücünün asli ve tam kusurlu, davacının kusursuz olduğunun belirlendiği, aracın kaza tarihinde davalı sigorta şirketine zorunlu mali sorumluluk sigortasıyla sigortalı olduğu, Adli Tıp Kurumu 2. Adli Tıp İhtisas Kurulunun 18.04.2022 tarihli raporunda Erişkinler İçin Engellilik Değerlendirmesi Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre davacının tüm vücut engellilik oranının %0, iyileşme süresinin olay tarihinden itibaren üç aya kadar uzayabileceğinin belirtildiği, itiraz üzerine alınan Adli Tıp İkinci Üst Kurulunun 07.09.2023 tarihli raporunda da aynı tespitlerin yapıldığı ve davacıda tanımlanan işitme kayıplarının dava konusu olayla illiyetinin kurulamadığının bildirildiği, aktüer bilirkişi raporunda davacının geçici iş göremezlik zararının tam kusura göre 6.983,71 TL olarak hesaplandığı, Sosyal Güvenlik Kurumunca davacıya 9.981,00 TL geçici iş göremezlik ödeneği ödendiği ve davacının giderilmemiş bakiye zararının kalmadığı, engellilik oranı %0 olarak belirlendiğinden kalıcı iş göremezlik tazminatı koşullarının oluşmadığı, manevi tazminat yönünden ise davacının kalıcı maluliyetinin bulunmamasına karşın kaza nedeniyle duyduğu acı ve elemin derecesi, paranın satın alma gücü, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile manevi tazminatın zenginleşme aracı olmadığı gözetildiğinde talep edilen miktarın bir miktar fazla olduğu gerekçeleriyle maddi tazminat davasının reddine, manevi tazminat davasının kısmen kabulü ile 20.000,00 TL manevi tazminatın davalı ......'dan tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir. Karara karşı davacı vekili ve davalı .... tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur. İSTİNAF NEDENLERİ : Davacı vekili istinaf başvuru dilekçesinde özetle; hükme esas alınan Adli Tıp İkinci Üst Kurulu raporunda davacının işitme kaybının kaza ile ilintili olmadığının belirtildiğini, ancak davacıda işitme kaybı bulunduğunun uyuşmazlık dışı olduğunu, davacının kazadan sonra ilk başvurduğu Menemen Devlet Hastanesinin adli muayene raporunda başında 6-7 cm kesi bulunduğunun belirtildiğini ve davacının kaza anında başından darbe aldığının ortada olduğunu, kaza tarihine kadar işitme şikayetiyle hiçbir sağlık kuruluşuna başvurusu bulunmayan davacının kazadan sonra işitme kaybı yaşayarak çeşitli hastanelerde tedavi görmeye başladığını, illiyet bağı bulunmadığına dair raporun vicdani kanaati tatmin etmediğini, işitme kaybı kazaya bağlı değilse nedeninin denetime elverişli şekilde ortaya konulması gerektiğini, başından darbe alan bir maden çalışanı hakkında Adli Tıp Kurumunca işitme kaybının kazadan kaynaklandığının mütalaa edildiği emsal raporu dosyaya sunduklarını, rapora itiraz dilekçesinde maluliyetin ön sorun olarak ele alınması, tanık dinlenmesi ve Üst Kuruldan ek rapor alınması yönündeki taleplerinin mahkemece gerekçesiz reddedildiğini, davacının sağ diz ve bacağında kırık, pubis kırığı ve işitme kaybı oluşacak şekilde yaralandığını, dizini sağlıklı bir birey gibi kullanamadığını, pubis kırığının kronik ağrı ve kısıtlılığa yol açtığını, bu şartlarda engellilik oranının sıfır olmasının mümkün olmadığını, SGK Konak Sosyal Güvenlik Merkezinin 02.04.2021 tarihli yazısında davacının 10.12.2019-26.04.2020 tarihleri arasında istirahatli kaldığının ve geçici iş göremezlik ödeneği ödendiğinin bildirildiğini, geçici iş göremezlik süresinin bu süreyi farazi olarak belirleyen Adli Tıp Kurumu raporuna göre değil fiili duruma göre saptanması gerektiğini, davacının kazaya bağlı yaralanmalarının aylarca acı yaşattığı ve işitme kaybının manevi tazminat takdirinde dikkate alınmadığı gözetildiğinde takdir edilen manevi tazminatın son derece düşük olduğunu istinaf nedenleri olarak ileri sürmekle kararın kaldırılmasını ve davanın kabulünü istemiştir. Davalı .... istinaf başvuru dilekçesinde özetle; manevi tazminatın tayininde hakkaniyetin gözetilmediğini, kazanın 10.12.2019 tarihinde meydana gelmesine karşın mahkemece kaza bugün olmuş gibi değerlendirilerek yüksek oranda manevi tazminata hükmedildiğini, 2019 yılında asgari ücretin 2.020,59 TL olduğu ve manevi tazminatın zenginleşmeye yol açmaması gerektiği gözetildiğinde takdir edilen miktarın fahiş olduğunu, kaza anında ilk tıbbi müdahaleyi bizzat yaptığını, ambulans çağırdığını, davacıyı hastanede ve evinde ziyaret ettiğini ve sürecin her aşamasında uzlaşmayı denediğini, Ege Üniversitesi ile Adli Tıp Kurumu raporlarında davacının tüm vücut engellilik oranının sıfır olarak belirlendiğini, davacının yargılama boyunca mahkemeyi yanıltmaya çalıştığını, celp edilen hastane kayıtlarına göre davacının kaza tarihinden önceki üç yılda, biri kazadan yalnız 24 gün önce düşme tanısıyla olmak üzere on iki ayrı travma kaydının bulunduğunu, davacının çocukluğunda beyin ameliyatı geçirdiğini ve Ege Üniversitesi Tıp Fakültesinin 27.01.2022 tarihli raporunda da sağ frontal kemikte eski girişim bulgularının izlendiğinin belirtildiğini, buna rağmen tüm bedensel arazların ısrarla bu kazaya bağlanmaya çalışıldığını, işitme kaybının kazadan sonra tespit edilmiş olmasının kazadan kaynaklandığını göstermediğini, kaza tarihi ile 21.08.2020 tarihli tespit arasında davacının işitme şikayetiyle hiçbir başvurusunun bulunmadığını, engellilik oranının en üst merciden alınan ve çelişki içermeyen raporlarla açıkça belirlendiğini, davacının geçmiş yaşamındaki tüm travmaların sonuçlarının kendisine yükletilmesinin adil olmayacağını, SGK yanıtlarına göre davacının geçici iş göremezlik talep hakkının bulunmadığını ve davacı tarafın rapor itirazlarının dosya kapsamıyla uyuşmadığını istinaf nedenleri olarak ileri sürmekle hükmün manevi tazminat yönünden kaldırılarak tazminatın indirilmesini, maddi tazminat taleplerinin reddine ilişkin hükmün ise onanmasını istemiştir. GEREKÇE : Dava, trafik kazası sonucu bedeni zarar nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkin olup, ilk derece mahkemesince yukarıda yazılı gerekçeyle maddi tazminat davasının reddine, manevi tazminat davasının kısmen kabulüne karar verilmiştir. Dairemizce HMK'nın 355. maddesi uyarınca istinaf nedenleriyle ve resen kamu düzenine ilişkin sebeplerle sınırlı olarak istinaf incelemesi yapılmıştır. Haksız fiil sonucu çalışma gücünde kayıp olduğu iddiası yönünden, zararın kapsamının tespiti açısından maluliyetin varlığı ve oranının doğru bir şekilde belirlenmesi gerekmektedir. Söz konusu belirlemenin ise Adli Tıp Kurumu veya Üniversite Hastanelerinin Adli Tıp Anabilim Dalı bölümleri gibi kuruluşlarının çalışma gücü kaybı olduğu iddia edilen kişide bulunan şikâyetler dikkate alınarak oluşturulacak uzman doktor heyetinden kaza tarihi 11/10/2008 tarihinden önce Sosyal Sigorta Sağlık İşlemleri Tüzüğü, 11/10/2008 tarihi ile 01/09/2013 tarihleri arasında Çalışma Gücü Ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği, 01/09/2013 tarihinden sonra Maluliyet Tespiti İşlemleri Yönetmeliği, 01/06/2015 tarihi ile 20/02/2019 tarihleri arasında Özürlülük Ölçütü, Sınıflandırması ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurulu Raporları Hakkında Yönetmeliği, 20/02/2019 tarihinden sonra da Erişkinler İçin Engellilik Değerlendirilmesi Hakkındaki Yönetmeliğe uygun olarak düzenlenmesi gerekir.(Yargıtay 4.HD'nin 29.06.2022 tarih ve 2022/1706 Esas, 2022/9633 Karar sayılı ilamı). Bununla birlikte 11/10/2008 tarihi ile 01/09/2013 tarihleri arasındaki dönem itibarıyla çalışma gücündeki kayıp oranının en az %60'ın altında kalması halinde 11/10/2008 tarih ve 27021 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliğinin uygulanması gerekecektir. Davacı vekilinin maluliyet oranı ile işitme kaybı ve kaza arasındaki illiyet bağına yönelik istinaf istemlerinin incelenmesinde; kaza tarihi 10.12.2019 olup, mahkemece alınan Adli Tıp Kurumu 2. Adli Tıp İhtisas Kurulunun 18.04.2022 tarihli raporunun kaza tarihinde yürürlükte bulunan Erişkinler İçin Engellilik Değerlendirmesi Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre düzenlendiği, davacının tüm vücut engellilik oranının %0, iyileşme süresinin olay tarihinden itibaren üç aya kadar uzayabileceğinin belirlendiği, davacı tarafın bu rapor ile Bozyaka Eğitim ve Araştırma Hastanesinin 21.01.2021 tarihli raporu arasında çelişki bulunduğu yönündeki itirazı üzerine mahkemece Adli Tıp 2.Üst Kurulundan rapor alındığı, Üst Kurulun 07.09.2023 tarihli raporunda davacının kaza günü başvurduğu Menemen Devlet Hastanesince düzenlenen genel adli muayene raporu, acil servis kaydı, ortopedi epikrizi ve 13.12.2019 tarihli durum bildirir raporu ile kaza günü çekilen beyin tomografisi dahil tüm tedavi belgelerinin, sonraki tarihli Tepecik Eğitim ve Araştırma Hastanesi sağlık kurulu raporunun ve Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi ortopedi ve nöroloji raporlarının tek tek değerlendirildiği, kaza günü düzenlenen belgelerde kafatasında kırık, mihraki dimağ arazı ile sağ ve sol kulakta travmatik lezyon tanımlanmadığı, kaza günü çekilen beyin tomografisinde saptanan sağ frontal ensefalomalazik alanın kronik nitelikte eski bir lezyon olarak raporlandığı, davacının sağ ve sol kulaklarında işitme kaybının ilk kez kazadan yaklaşık sekiz ay sonra 21.08.2020 tarihli sağlık kurulu raporunda tanımlandığı ve aynı raporda kaza öncesine ait işitme testi bulunmadığından işitme kaybının kazaya bağlı olup olmadığına karar verilemediğinin belirtildiği, bu tıbbi verilere göre işitme kayıplarının dava konusu olayla illiyetinin kurulamadığının kulak burun boğaz, nöroloji, göz ve ortopedi uzmanlarının da yer aldığı kurulca oy birliğiyle mütalaa edildiği, böylece raporlar arasındaki çelişkinin yetkili merci tarafından giderildiği görülmüştür. Haksız fiil sorumluluğunun temelini oluşturan illiyet bağının ispatı 6098 sayılı TBK'nın 50/1. ve 6100 sayılı HMK'nın 190/1. maddeleri uyarınca zarar gördüğünü iddia eden davacıya ait olup, davacının kaza günü frontal ve oksipital bölgede saptanan cilt kesileri ile sütür uygulanmasını gerektiren yumuşak doku yaralanmalarından ibaret bulunduğundan ve kaza günü yapılan görüntülemelerde kafatası kırığı veya akut beyin hasarı saptanmadığından başa darbe alınmış olması tek başına sekiz ay sonra tanımlanan işitme kaybının kazaya bağlı olduğunu göstermeye yeterli olmadığı gibi, kaza öncesinde işitme şikayetiyle sağlık kuruluşuna başvurulmamış olmasının da işitme kaybının kazadan kaynaklandığına karine teşkil etmeyeceği, davacı vekilince hükme esas alınan Üst Kurul raporuna karşı hangi tıbbi bulguların göz ardı edildiği veya Yönetmelik hükümlerinin hangi yönden yanlış uygulandığı konusunda içerik itibariyle açık ve somut bir itiraz ileri sürülmediği, başka bir olaya ve kişiye ilişkin rapor örneğinin somut olaydaki tıbbi verileri değiştirmeyeceği, tıbbi uzmanlık gerektiren illiyet bağı ve maluliyet konusunda tanık beyanıyla sonuca varılmasının mümkün olmadığı dikkate alındığında, geçerli Yönetmeliğe göre düzenlenen, gerekçeli, hüküm kurmaya ve denetime elverişli Adli Tıp İkinci Üst Kurulu raporunun hükme esas alınmasında ve ayrıca ek rapor alınmaksızın karar verilmesinde bir hukuka aykırılık bulunmadığından davacı vekilinin bu yöndeki istinaf itirazlarının reddi gerekmiştir. Davacı vekilinin diz ve pubis bölgesindeki yaralanmalar nedeniyle engellilik oranının sıfır olamayacağına ilişkin istinaf itirazları yönünden; davacının kazada sağ pubis inferior ramus, sağ klavikula distali ve femur medial kondil kırıkları ile diz iç yan bağ yaralanması oluşacak şekilde yaralandığı tedavi belgeleriyle sabit ise de, Tepecik Eğitim ve Araştırma Hastanesinin 21.08.2020 tarihli sağlık kurulu raporunda pubis kırığında kaynama bulunduğu, diz bağ testlerinin negatif olduğu, her iki dizde eklem hareket açıklıklarının benzer ve kalça hareketlerinin olağan olduğu, diz grafisinin normal sınırlarda izlendiği ve Yönetmeliğin 3.33a tablosuna göre özür oranı saptanmadığı, Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesinin 21.12.2021 tarihli ortopedi raporunda davacının desteksiz yürüyerek başvurduğu, her iki kalça ve diz hareket açıklıklarının birbirine yakın ölçüldüğü, alt ekstremite uzunluklarının eşit, duyu kusurunun bulunmadığı ve motor kuvvetin tam olduğu, 13.12.2021 tarihli grafilerde aşikar kırık bulgusu izlenmediği, Adli Tıp Kurumunca dosyaya ekli grafilerin ayrıca incelendiği ve ortopedi ve travmatoloji uzmanlarının yer aldığı kurullarca yaralanmaların kaza tarihinde yürürlükte bulunan Yönetmelik hükümlerine göre engellilik oranı gerektirmediğinin oy birliğiyle belirlendiği, kırık ve bağ yaralanmalarının iyileşme döneminde ağrı ve hareket kısıtlılığına yol açmış olmasının Yönetmelikte öngörülen ölçütlere göre kalıcı fonksiyon kaybı saptanmadıkça sürekli engellilik oranı verilmesini gerektirmediğinden ve davacının kişisel yakınmaları tıbbi muayene ve görüntüleme bulgularıyla doğrulanmadığından davacı vekilinin bu yöndeki istinaf itirazları da yerinde görülmemiştir. Davacı vekilinin geçici iş göremezlik süresinin Sosyal Güvenlik Kurumu istirahat kayıtlarına göre belirlenmesi gerektiğine ilişkin istinaf itirazlarının incelenmesinde; mahkemece Adli Tıp İkinci Üst Kurulundan rapor alınırken davacının SGK kayıtlarındaki geçici iş göremezlik süresi ile 2. Adli Tıp İhtisas Kurulu raporunda belirlenen iyileşme süresi arasındaki çelişkinin giderilmesinin de açıkça sorulduğu, Üst Kurulca davacı vekilinin bu yöndeki 07.11.2022 tarihli itiraz dilekçesi, 10.02.2020 tarihli diz MR raporu ve 17.04.2020 tarihli fizik tedavi kaydı da değerlendirilerek iyileşme süresinin olay tarihinden itibaren üç aya kadar uzayabileceğinin yinelendiği, iş göremezlik ödeneğine esas istirahat raporlarının tedaviyi yürüten hekimin takdirine dayalı belgeler olup haksız fiile dayalı tazminat davasında iyileşme süresinin tıbbi belgelerin bütünü üzerinden Adli Tıp Kurumunca belirlenmesinin yukarıda açıklanan ilkelere uygun olduğu, mahkemece hükme esas alınan aktüer bilirkişi raporunda belirlenen kusur ve iyileşme süresi esas alınarak davacının geçici iş göremezlik zararının tam kusura göre 6.983,71 TL olarak hesaplandığı, Sosyal Güvenlik Kurumunca aynı kaza nedeniyle davacıya ödenen ve davacı tarafın da kabulünde olan geçici iş göremezlik ödeneğinin 5510 sayılı Kanun'un 21/4. maddesi uyarınca zarar sorumlularına rücu edilebilir nitelikte bulunduğundan hesaplanan zarardan mahsubunun gerektiği, Kurum ödemesinin hesaplanan zararı karşıladığı, iyileşme süresinin daha uzun olduğu yönündeki itirazın yukarıda açıklanan nedenlerle yerinde olmadığı dikkate alındığında, bakiye maddi zarar bulunmadığı gerekçesiyle maddi tazminat isteminin reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmediğinden bu yöndeki istinaf itirazlarının da reddi gerekmiştir. Manevi tazminat, ne bir ceza ne de gerçek anlamda bir tazminattır. Zarara uğrayan kişinin çektiği acıyı, duyduğu elem ve üzüntüyü bir nebze olsa da dindiren, zarara uğratan olay nedeniyle oluşan ruhsal tahribatı onarmaya yarayan bir araçtır. Manevi tazminatın kapsam ve miktarını takdir hakkı kural olarak hakime aittir. Hakim, manevi tazminatı hak ve nesafete uygun olarak belirlemeli, bu belirlemede hukuk kurallarının yanında tarafların sosyal ve ekonomik durumu ile özellikle de somut olayın koşullarını gözetmelidir. Manevi tazminat olarak takdir edilecek tutar manevi acıları kısmen de olsa gidermesinin yanında kamuoyu ve sosyal vicdanda da kabul görmeli ve zarar gören açısından da bir zenginleşme aracı olmamalıdır. (Yargıtay İBK 22/06/1966 tarih ve 1966/7 E. - 1966/7 K. sayılı ilamı) Somut olayda davacı yararına hüküm altına alınan 20.000,00 TL manevi tazminat miktarı; kazanın oluş şekli, davalı sürücünün tam kusurlu, yaya davacının kusursuz olması, davacının sağ pubis inferior ramus, sağ klavikula ve femur medial kondil kırıkları ile diz iç yan bağ yaralanması ve başında sütür gerektiren kesiler oluşacak şekilde yaralanmış olması, hastanede bir gün yatarak tedavi görmesi, açı ayarlı dizlik kullanması ve fizik tedavi görmesi, kalıcı maluliyetinin bulunmaması ve üç aya kadar uzayabilen iyileşme süresi, kusur durumu, kaza tarihi, sosyal ve ekonomik koşullar, zararın ağırlığı, davacının maluliyet derecesi ve hakkaniyet ilkesi dikkate alındığında makul ve ılımlı bulunmuş olup, bu nedenle davacı vekilinin ve davalı .....'ın bu yöndeki istinaf itirazlarının reddi gerekmiştir. Açıklanan tüm bu hukuki ve maddi vakıalar karşısında; dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, tarafların iddia ve savunmaları ile dayandıkları delillere göre, hükme esas alınan kusur raporu, maluliyet raporları ve aktüer bilirkişi raporunun denetime ve hüküm kurmaya elverişli olmalarına, kazaya bağlı yaralanmanın engellilik oranı ve iyileşme süresinin kaza tarihinde yürürlükte olan Yönetmelik hükümlerine göre ve illiyet bağı değerlendirilerek belirlenmesine, maddi zararın Kurum ödemesi ile karşılandığının belirlenmesine, hükmedilen manevi tazminatın somut olayın koşullarına uygun bulunmasına, mahkemece uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin doğru nitelendirilmesine, hükmün dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacı vekili ile davalı .....'ın istinaf itirazları yerinde görülmemiştir. Bu durumda, istinaf kanun yoluna başvuranların dilekçelerinde yer verdikleri itirazların açıklanan gerekçe ışığında yerinde olmamasına, kararda kamu düzenine ilişkin bir aykırılık bulunmamasına, kararın usul ve esas yönünden hukuka uygun olmasına göre, duruşma açılmasına gerek görülmeyerek Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b-1 maddesi gereğince davacı vekili ile davalı .....'ın istinaf başvurularının ayrı ayrı esastan reddine karar verilmesi gerekmiştir. HÜKÜM : Yukarıda açıklanan nedenlerle; 1-Davacı vekili ve davalı ....ın istinaf başvurularının Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b-1 maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE, 2-Davacı yönünden istinaf karar harcı olan 732,00 TL'den peşin alınan 427,60 TL'nin mahsubu ile bakiye 304,40 TL harcın davacıdan alınarak hazineye gelir kaydına, 3-Davalı .... yönünden istinaf karar harcı olan 1.366,20 TL'den peşin alınan 427,60 TL'nin mahsubu ile bakiye 938,60 TL harcın bu davalıdan alınarak hazineye gelir kaydına, 4-İstinaf başvurusu nedeniyle tarafların yaptıkları giderlerin kendi üzerlerinde bırakılmasına, Dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde, kararın tebliğinden itibaren iki hafta içinde Yargıtay ilgili Hukuk Dairesinde temyiz yolu açık olmak üzere 05.11.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

Atıf: Bölge Adliye Mahkemesi, E. 2024/720, K. 2026/1795, T. 05.11.2026, www.arakarar.com/karar/bam-karar-2024-720-e-2026-1795-k-7c9d2470b929