Yargıtay Hukuk Genel Kurulu 2026/696 E. 2026/538 K.

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi SAYISI : 2026/299 E., 2026/310 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davalarından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince her iki davanın kabulüne karar verilmiştir. Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesi kararının taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 2. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, İlk Derece Mahkemesince Özel Daire bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonunda boşanmaya sebep olan olaylarda tarafların eşit kusurlu oldukları gerekçesiyle her iki davanın kabulüne karar verilmiştir. Kararın davalı-karşı davacı erkek eş vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 2. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, İlk Derece Mahkemesi tarafından Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir. Direnme kararı davalı-karşı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan gündem ve dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü: A. ÖN SORUN Hukuk Genel Kurulundaki görüşmeler sırasında işin esasının incelenmesinden önce, özel Daire gönderme kararının HMK’nın 373/5. maddesi uyarınca direnmenin yerinde olup olmadığı konusunda görüş içerip içermediği, buradan varılacak sonuca göre bu yönde inceleme yapılmak üzere dosyanın Özel Daireye geri çevrilmesinin gerekip gerekmediği hususu tartışılıp değerlendirilmiştir. B. GEREKÇE 1. 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun'un 30. maddesi ile 6100 sayılı hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici Madde 3” hükmü gereğince uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun (HUMK) 429. maddesinde herhangi bir istisna getirilmeden, direnme kararının temyiz edilmesi hâlinde temyiz incelemesinin Hukuk Genel Kurulunca yapılacağı hüküm altına alınmıştır. 2. Bununla birlikte, 02.12.2016 tarihli ve 29906 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 24.11.2016 tarihli ve 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu İle Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 45. maddesi ile HMK'ya eklenen “Geçici Madde 4” ile; "(1) Bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce verilen kararlarla ilgili Yargıtay hukuk daireleri tarafından verilen bozma kararları üzerine mahkemelerce verilen direnme kararları, kararına direnilen daireye gönderilir. (2) Bu maddeyi ihdas eden Kanunun yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla Yargıtay Hukuk Genel Kurulunda bulunan dosyalar, kararına direnilen daireye gönderilir. (3) Bu maddeyi ihdas eden Kanunun yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla Yargıtay Hukuk Genel Kurulunda bulunan ve 30/1/1950 tarihli ve 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun geçici 2 nci maddesi uyarınca ilgili daire tarafından incelenen dosyalar, kararına direnilen daireye yeniden gönderilmez. (4) Daire, mümkün olan en kısa sürede direnme kararını inceler ve yerinde görürse kararını düzeltir; görmezse dosyayı Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderir" yönünde düzenleme getirilmiştir. 3. Anılan düzenleme ile direnme kararlarının doğrudan Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesi uygulamasından vazgeçilmiş, bunun yerine direnme kararlarının öncelikle kararına direnilen daire tarafından incelenmesi usulü benimsenmiştir. Bu surette Daire, direnme kararını yerinde gördüğü takdirde kendi kararını düzeltebilecek, aksi takdirde dosyayı Hukuk Genel Kuruluna gönderecektir. 4. Somut olaya gelince, İlk Derece Mahkemesince verilen 09.10.2025 tarihli ve 2025/607 Esas, 2025/772 Karar sayılı kararın, Yargıtay 2. Hukuk Dairesinin 12.02.2026 tarihli ve 2026/4 Esas, 2026/1604 Karar sayılı kararı ile “Dairemizin 30.06.2025 tarihli ve 2025/3435 Esas, 2025/6642 Karar sayılı bozma ilamına direnilmesine denilmiş, hüküm kurulmamıştır. Bu nedenle ortada usulüne uygun bir direnme kararı yoktur. Ne var ki bu hususu belirlemek Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun görevi olduğundan dosyanın temyiz incelemesi için” gerekçesine yer verilerek dosyanın Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesine karar verilmiştir. 5. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 08.04.2026 tarihli ve 2026/2-249 Esas, 2026/236 Karar sayılı kararı ile usulden bozma kararı verilmiş, İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda 07.05.2026 tarihli ve 2026/299 Esas, 2026/310 Karar sayılı karar ile direnme kararı verilmesi üzerine dosya doğrudan Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderilmiştir. Böyle olunca süreç içerisinde Özel Daire tarafından direnme kararının yerinde görülüp görülmediğiyle ilgili herhangi bir değerlendirme yapılmadığı açıktır. 6. O hâlde yukarıda sözü edilen yasal düzenlemeler dikkate alınarak Mahkemece verilen direnme kararının yerinde olup olmadığı ile ilgili bir karar vermek üzere dosyanın Yargıtay 2. Hukuk Dairesine gönderilmesi gerektiği sonucuna varılmıştır. C. SONUÇ Açıklanan nedenlerle; Mahkemece verilen direnme kararının yerinde olup olmadığı ile ilgili bir karar verilmek üzere dosyanın YARGITAY 2. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE, 23.09.2026 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.