Yargıtay · 9. Hukuk Dairesi

Yargıtay 9. Hukuk Dairesi 2026/869 E. 2026/3139 K.

Mahkeme
Yargıtay
Daire
9. Hukuk Dairesi
Esas No
2026/869
Karar No
2026/3139
Karar Tarihi

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 32. Hukuk Dairesi SAYISI : 2021/1376 E., 2025/2287 K. DAVA TARİHİ : 06.11.2018 İLK DERECE MAHKEMESİ : Bakırköy 24. İş Mahkemesi SAYISI : 2018/550 E., 2021/270 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü: I. DAVA Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı işverenlikte 01.07.2009-02.08.2016 tarihleri arasında çalıştığını, davalı aleyhine açtığı işe iade davasında Bakırköy 24. İş Mahkemesinin 2016/507 Esas, 20177180 Karar sayılı kararı ile davacının işe iadesine karar verildiğini, kararın kesinleştiğini, işe başlamak için başvuru yaptığını, işe başlatılmadığını, bir kısım ödeme yapıldığını, kıdem ve ihbar tazminatının ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, bakiye boşta geçen süre ücreti ve diğer haklar alacağı ile iş güvencesi tazminatı alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. II. CEVAP Davalı vekili cevap dilekçesinde; işe iade kararında hükmedilen tüm alacakların ödendiğini, davacının alacağının kalmadığını savunarak davanın reddini istemiştir. III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının davalı işyerinde 01.07.2009-02.08.2016 tarihleri arasında çalıştığı, davalı aleyhinde açılan işe iade davasında Bakırköy 24. İş Mahkemesinin 2016/507 Esas, 2017/180 Karar sayılı karar ile davacının işe iadesine karar verildiği, kararın kesinleştiği, ödenmeyen alacaklarının bulunduğu gerekçeleriyle davanın kabulüne karar verilmiştir. IV. İSTİNAF İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; İlk Derece Mahkemesince hükme dayanak bilirkişi raporunun gerekli hukuki ve teknik verileri içerdiği, denetime elverişli olduğu, dosya kapsamı ile birlikte yapılan denetiminde, raporda davacının fesih tarihindeki (işe başlatılmadığı tarih) ücretine ilişkin olarak davalı tarafça sunulan üç işçinin bordrolarına göre seçenekli hesaplama yapıldığı, kabul edilen hesaplamanın dosya kapsamı ve oluşa uygun olduğu gerekçeleriyle davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. V. TEMYİZ A. Temyiz Sebepleri Davalı temyiz dilekçesinde; 1. Davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanmadığını, 2. Boşta geçen süre ücreti ve diğer haklar alacağı ile iş güvencesi tazminatının davacıya ödendiğini, davacının başka bir işyerinde çalışıp çalışmadığının araştırılmadığını, 3. Ücretin hatalı belirlendiğini ileri sürmüştür. B. Değerlendirme ve Gerekçe Uyuşmazlık, davacının kıdem ve ihbar tazminatları ile boşta geçen süre ücreti ve diğer haklar alacağı ve iş güvencesi tazminatına ilişkindir. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir. VI. KARAR Açıklanan sebeple; Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA, Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 13.04.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

Atıf: Yargıtay 9. Hukuk Dairesi, E. 2026/869, K. 2026/3139, T. 13.04.2026, www.arakarar.com/karar/yargitay-9-hukuk-dairesi-2026-869-e-2026-3139-k-09f594701ae6