Yargıtay 9. Hukuk Dairesi 2026/4417 E. 2026/3923 K.

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi SAYISI : 2024/392 E., 2025/489 K. DAVA TARİHİ : 23.03.2017

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar; davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü: I. DAVA Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı işyerinde 15.10.1996-13.02.2017 tarihleri arasında basın işçisi olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin davacı tarafından emeklilik nedeniyle sona erdirildiğini ve 5953 sayılı Basın Mesleğinde Çalışanlarla Çalıştıranlar Arasındaki Münasebetlerin Tanzimi Hakkında Kanun'un (5953 sayılı Kanun) 14. maddesinin son fıkrası uyarınca ödenmesi gereken her hizmet yılı sonunda sağlanan kârın emeğine düşen miktarı karşılığı olarak asgari birer aylık ücret tutarındaki ikramiyeyi almadığını, yıllık ücretli izin ve fazla çalışma alacağının da bulunduğunu ileri sürerek yıllık ücretli izin, fazla çalışma ve ikramiye alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. II. CEVAP Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının 5953 sayılı Kanun'a tâbi çalışan olmadığından bu Kanun kapsamındaki taleplerinin reddi gerektiğini, davalı Şirket tarafından davacının tüm alacaklarının ödendiğini, taraflar arasında imzalanan iş sözleşmesinde aylık ücrete fazla çalışma ücretlerinin de dâhil olduğu yönünde hüküm bulunduğunu, davacının yıllık ücretli izinlerini kullandığını, kabul anlamına gelmemek üzere alacakların zamanaşımına uğradığını savunarak davanın reddini istemiştir. III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI İlk Derece Mahkemesinin 04.11.2020 tarihli kararı ile; davacının editör olarak 5953 sayılı Kanun kapsamında çalışan olduğu, 5953 sayılı Kanun'un 14. maddesi gereğince davacıya ikramiye ödemesinin yapılması gerektiği, ücret bordrolarında fazla çalışma tahakkukunun bulunmadığı, dosyaya sunulan işe giriş çıkış saatlerini gösteren sistem dökümlerine göre hesaplanan fazla çalışma alacağının hükme esas alındığı, 5953 sayılı Kanun'un 21. maddesine göre davacının yıllık ücretli izin alacağının hüküm altına alındığı, 5953 sayılı Kanun'un ek 1. maddesinin ilgili kısmı yönünden verilen Anayasa Mahkemesinin iptal kararının da dikkate alınması gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. IV. İSTİNAF İlk Derece Mahkemesinin 04.11.2020 tarihli kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 52. Hukuk Dairesinin 28.02.2024 tarihli kararı ile; taraflar arasında imzalanan 01.10.2004 tarihli bireysel iş sözleşmesinde davacının editör olarak çalıştığı, davalı işveren tarafından...antetli 23.01.2017 tarihli ... Kurumu Şişli ... Müdürlüğüne hitaben verilen yazıda davacının 5953 sayılı Kanun'a tâbi çalıştığının bildirildiği, davacının yaptığı iş, işin niteliği, tanık beyanları ve 5953 sayılı Kanun'un 1. maddesine göre; davacının 5959 sayılı Kanun'a tâbi çalışan olduğu, davalı tarafından sunulan gelir vergisi beyannameleri ve yıl sonu dönem net kâr zarar durum kayıtlarına göre 5953 sayılı Kanun'un 14. maddesi kapsamında hesaplanan ikramiye alacağının dosya kapsamına uygun olduğu, dosyaya sunulan giriş çıkış kayıtları üzerinde yapılan teknik bilirkişi incelemesi sonucu haftalık 48 saati aşan çalışmaların fazla çalışma olduğu, faizde isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle istinaf başvurularının ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir. V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ Bölge Adliye Mahkemesinin 28.02.2024 tarihli kararının süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairece, İlk Derece Mahkemesince taleple bağlılık ilkesi gözetilerek sadece 5953 sayılı Kanun'dan doğan ikramiye alacağının hesaplanıp hüküm altına alınması yerine talep aşılarak yazılı şekilde karar verilmesinin hatalı olduğu gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; bozma kararına uyularak 5953 sayılı Kanun'dan doğan ikramiye alacağının hesaplanıp hüküm altına alındığı gerekçesiyle davanın kısmen karar verilmiştir. VI. TEMYİZ A. Temyiz Sebepleri Davalı vekili temyiz dilekçesinde; 1. Davacının 5953 sayılı Kanun'a tâbi bir çalışan olmadığını, teknik sorumlu olarak çalıştığını bu nedenle 5953 sayılı Kanun'dan yararlanamayacağını, 2. 5953 sayılı Kanun kapsamında bulunmadığından hesaplanan yıllık ücretli izin alacağı, fazla çalışma ücret alacağı ve ikramiye alacaklarının reddi gerektiğini, 3. İlk Derece Mahkemesince davalı Şirketin defter ve kayıtlarını incelemeden kâr elde edip etmediğini tespit etmeden ikramiye hesaplaması yapılmasının hatalı olduğunu, bilirkişi raporunun fâhiş ve hukuka aykırı tespit ve değerlendirmeler içerdiğini, ileri sürmüştür. B. Değerlendirme ve Gerekçe Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının 5953 sayılı Kanun kapsamında bir çalışan olup olmadığı ve ikramiye alacağına ilişkindir. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR Açıklanan sebeplerle; Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA, Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 27.04.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.