Yargıtay 9. Hukuk Dairesi 2026/401 E. 2026/2811 K.

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 19. Hukuk Dairesi SAYISI : 2025/1966 E., 2025/2545 K. İLK DERECE MAHKEMESİ : Tire 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi SAYISI : 2025/44 E., 2025/203 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü: I. DAVA Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı işyerinde 17.01.2003-03.03.2021 tarihleri arasında hamal/yem taşıma personeli olarak sürekli çalıştığını, müvekkilinin iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiğini ileri sürerek kıdem tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma, ulusal ... ve genel tatil ücreti ile asgari geçim indirimi alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. II. CEVAP Davalı vekili cevap dilekçesinde; zamanaşımı def'inde bulunduklarını, davacının 17.01.2003-10.03.2021 tarihleri arasında davalıyla çalıştığını, davacının hiçbir alacağı olmadığını, davacıya 43.055,45 TL kıdem tazminatının elden ve banka hesabı yoluyla ödendiğini, davacının geçerli mazereti olmadan ve bildirim yapmadan işyerine gelmemesi nedeniyle iş sözleşmesinin 10.03.2021 tarihinde sonlandırıldığını, davacının yem taşıma personeli olduğunu, işyerinin 3 kişilik olduğunu, davacının yasal çalışma saatleri içinde çalıştığını, dinî ve millî bayramlarda çalışması olmadığını, yıllık izinlerini kullandığını, kullanılmayan izin ücretlerinin ödendiğini, Covid-19 tedbirleri kapsamında 2020 yılında sokağa çıkma yasağının olduğu günlerde çalışmasının olmadığını, tüm hak ve alacaklarının ödendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; Bölge Adliye Mahkemesinin 03.01.2025 tarihli kaldırma kararından sonra yapılan yargılama sonucunda, davalının esnaf ve sanatkarlar odasına kaydının bulunduğu, 01.07.2025 tarihinde tarafların isticvap edildiği, işyerinde davacı ve davalıdan başka çalışan olmadığı, ara ara davalının oğlunun çalışmak için geldiğinin anlaşıldığı, davacının haksız fesih tazminatı talebi olmadığı, kıdem tazminatı talebi bu talep içeriğinde değerlendirilse bile bu talep hakkında yapılan bir arabuluculuk görüşmesi bulunmadığı, kıdem tazminatı talebinin reddi gerektiği, davacının fazla çalışma ile ulusal ... ve genel tatil ücreti alacaklarının bulunduğu, davacının 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu uyarınca 252 gün yıllık izne hak kazandığı, dosyaya sunulu yıllık izin defterinden davacının 328 gün yıllık izin kullandığının görüldüğü, davacının yıllık izin ücreti alacağının bulunmadığı, asgari geçim indirimi ödemesi yapıldığının ispatının yazılı belge koşuluna bağlı olduğunu, dosya kapsamında davacının asgari geçim indirimi ücreti alacağının bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. IV. İSTİNAF İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekillerince istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; hizmet sözleşmesine dayanan eldeki davada 7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 5/1-(a) hükmü uyarınca iş mahkemelerinin görevli olduğu, kaldırma kararı öncesinde 22.09.2022 tarihli bilirkişi raporunda 4857 sayılı İş Kanunu (4857 sayılı Kanun) kapsamında, puantaj veya ücret bordrosu bulunmadığından davacı ve davalı tanıklarının beyanına göre zamanaşımı gözetilerek yapılan fazla çalışma ve genel tatil ücreti hesabına itibar edilmesinde hata olmadığı, davalı işverence ödendiği ispat edilemeyen dönem için bakiye asgari geçim indirimi alacağının oluştuğu, davalı vekilinin istinaf sebeplerinin yerinde olmadığı, davacının çalışma dönemi içerisinde davalı asil dâhil toplam çalışan sayısının 3 kişiyi geçmediği ve davalının da kamyon sürmek suretiyle işyerinde bedeni çalışmada bulunduğu sabit ise de, 5362 sayılı Esnaf ve Sanatkarlar Meslek Kuruluşları Kanunu’nun 3/-(a) hükmünde esnaf sayılabilmesi için işyerinin işletme hesabı esasına göre deftere tabi olması gerektiği, .. Vergi Dairesi Müdürlüğünün 09.06.2022 tarihli cevabi yazısına göre davalının vergi mükellefi olarak anılan işyerindeki faaliyetinden dolayı bilanço esasına göre defter tuttuğunun bildirildiği, 4857 sayılı Kanun'un 4/1-(ı) hükmü kapsamına girmeyeceği, dolayısıyla davacının çalışmalarının 4857 sayılı Kanun'a tâbi olacağı, davacının ücret alacaklarının ödenmemesi nedeniyle iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiği ve ücret niteliğinde olan fazla çalışma ve genel tatil ücreti alacaklısı olduğunu ispat etmiş olmakla kıdem tazminatına hak kazandığı, davacının 26 gün izin süresi karşılığı bakiye yıllık izin ücreti alacağının bulunduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir. V. TEMYİZ A. Temyiz Sebepleri Davalı vekili temyiz dilekçesinde; 1. Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı ile son kararı arasında çelişki bulunduğunu, bu durumun müvekkilinin hukuki durumunu öngörülemez hâle getirdiğini ve ciddi bir hak kaybına yol açtığını, 2. İşyerinde hiçbir zaman 3 kişiden fazla çalışan olmadığını, davacının bizzat kamyon şoförlüğü yaparak bedenen çalışan esnaf konumunda olduğunu, işyerinin 4857 sayılı Kanun kapsamı dışında kaldığını, müvekkilinin bilanço hesabına göre defter tutmuş olmasının işyerinin esnaf işletmesi olmadığı anlamına gelmeyeceğini, müvekkilinin davacının çalıştığı dönemde mi yoksa daha sonraki dönemde mi bilanço hesabına göre defter tuttuğunun yeterince incelenmediğini, eksik inceleme ile karar verildiğini, 3. Davacının tüm alacaklarının eksiksiz ve zamanında kendisine ödendiğini, 4. Davacının işe geçerli bir mazereti olmaksızın ve müvekkiline hiçbir bir bildirim yapmaksızın gelmemesi nedeniyle nedeniyle iş sözleşmesinin sona erdiğini, 5. Davacının yasal mesai saatleri içerisinde çalıştığını, müvekkili işyerinde dinî ve millî bayramlarda çalışılmadığını, davacının yıllık izinlerini kullandığını, kullanmadığı yıllık izinlerinin karşılığının kendisine ödendiğini, davacının covid-19 salgını döneminde sokağa çıkma yasağı uygulanan günlerde çalışmadığını, 6. Asgari geçim indirimi alacaklarının davacıya düzenli olarak ödendiğini, 7. Yargılama giderleri ve vekâlet ücretleri yönünden de kararın hatalı olduğunu, Bölge Adliye Mahkemesinin müvekkili aleyhine vekâlet ücretine hükmetmesinin istinaf uygulamasının sınırlarını aşan ve davalı müvekkilinin aleyhine sonuç doğuran açık bir usul hatası olduğunu ileri sürmüştür. B. Değerlendirme ve Gerekçe Uyuşmazlık, taraflar arasındaki ilişkinin 4857 sayılı Kanun kapsamında olup olmadığı, davacının kıdem tazminatına hak kazanıp kazanmadığı, dava konusu alacakların ispatı ve hesaplanması ile yargılama gideri ve vekâlet ücretine ilişkindir. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir. VI. KARAR Açıklanan sebeple; Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA, Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 30.03.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.