Yargıtay · 9. Hukuk Dairesi

Yargıtay 9. Hukuk Dairesi 2026/2370 E. 2026/5035 K.

Mahkeme
Yargıtay
Daire
9. Hukuk Dairesi
Esas No
2026/2370
Karar No
2026/5035
Karar Tarihi

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 30. Hukuk Dairesi SAYISI : 2025/2959 E., 2025/2961 K. İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 10. İş Mahkemesi SAYISI : 2023/201 E., 2024/349 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü: I. DAVA Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkiline ait işyerinde davalı Bakanlık İş Müfettişlerince yapılan denetimler sonucunda tespit edilen bir kısım eksikliklerin tamamlandığını, ancak tutanağın 8. maddesinde yer alan fazla çalışma tespitinin yerinde olmadığını, zira pandemi döneminde market açılış kapanış saat ve günlerinin azaltıldığını, yasal çalışma süresinin aşılması bir yana çok altında çalışma yapıldığını, denkleştirme hükümleri göz önüne alındığında tespite konu fazla çalışmaların bulunmayacağının açık olduğunu, tutanakta belirlenen çalışma saatlerinden 1 saat yemek ve 15'er dakikadan iki adet ... molasının düşülmesi hâlinde günlük çalışma saatinin 7,5 saat olduğu ve fazla çalışma bulunmadığının anlaşılacağını ileri sürerek tutanakta yer alan fazla çalışmaya ilişkin tespitin iptali ile davacının borçlu bulunmadığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir. II. CEVAP 1. Davalı vekili cevap dilekçesinde; husumetin işçiye yöneltilmesi gerektiğini, denetimde tespit edilen eksikliklerin işverence giderildiğini, fazla çalışmaya dair de işverence ilk denetimden sonra bir kısım ödeme yapıldığını, rapordaki tespitlerde bir hata bulunmadığını beyan ederek davanın reddini istemiştir. 2. Dâhili davalı işçi davaya cevap vermemiştir. III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI 1.İlk Derece Mahkemesinin 04.10.2022 tarihli kararı ile; iş müfettiş raporunun incelenmesinde, yapılan hesaplamanın 01.01.2019-01.03.2020 tarihleri arasındaki döneme ilişkin olduğu, pandemi dönemini kapsamadığı, söz konusu döneme dair işçilerin işe giriş çıkış saatlerini gösterir imzalı puantaj kaydı veya benzer nitelikte sair bir belgenin dosya içerisinde bulunmadığı, iş müfettişlerince 06.02.2020 tarihinde işyerinde çalışan 8 işçinin ifadesine başvurularak alınan ifadeler sonucunda işçilerin yaptıkları işe göre değişen fazla çalışmaları, kasiyerlerin 11 saat, şarküteri elemanı, şoför ve manavların 6 saat, reyon görevlilerinin ise 9 saat fazla çalışma yaptığı tespiti yapıldığı, müfettişlerin aldığı ifadelerle yapılan hesaplamanın tutarlı olduğu tespit edildiğinden davanın reddine karar verilmiştir. 2. Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin 08.03.2023 tarihli kararıyla, şikâyet hakkını kullanan işçinin yöntemince davaya dâhil edilmesinin sağlanması ve sonucuna göre dosyada mevcut tüm deliller değerlendirmeye tâbi tutularak davanın esası hakkında bir karar verilmesi, davacı tarafça gereğinin yerine getirilmemesi hâlinde ise dava şartı yokluğu gözetilerek hüküm kurulması gerektiği gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına karar verilmiştir. 3. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı sonrası yapılan yargılama sonucunda, şikâyet eden işçi davaya dâhil edilmek suretiyle önceki gerekçe tekrarlanarak davanın reddine karar verilmiştir. IV. İSTİNAF İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı ... davalı Bakanlık vekilleri tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; incelenen dosya kapsamına göre rapor ve dayanak tutanaklar aksi sabit oluncaya kadar geçerli olup tanık B.U'nun tespite konu tüm dönemde çalışması olmadığı, diğer tanığın denetim sonucunda düzenlenen teftiş raporundaki aktarımları ile çelişkili beyanda bulunduğu, birçok tutarlı çalışan beyanı ile yapılan tespitler kapsamında bir kısım fazla çalışma tespit tutarlarının işverence ilgili işçilere ödendiğinin anlaşılmasına göre çelişkili tanık anlatımları ile davacının iddiasını ispat edemediğine ilişkin Mahkeme kabulünde isabetsizlik bulunmadığı; diğer yandan, davalı lehine vekâlet ücreti takdir edilmemesi hatalı olup aynı zamanda bu husus 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 297. maddesine aykırı olduğundan davacı taraf istinaf nedeni yerinde değilse de yukarıda belirtili sebeple sınırlı olarak davacı ... davalılardan Bakanlığın istinaf başvurusunun kabulü ile 6100 sayılı Kanun'un 353/1-b-(2) hükmü gereğince yargılama gideri ve vekâlet ücreti bakımından infazda tereddüt oluşturulmaması için İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile esas hakkında yeniden hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir. V. TEMYİZ A. Temyiz Sebepleri Davacı vekili temyiz dilekçesinde; pandemi döneminde market açılış kapanış saat ve günlerinin azaltıldığını, yasal çalışma süresinin aşılması bir yana çok altında çalışma yapıldığını, denkleştirme hükümleri göz önüne alındığında tespite konu fazla çalışmalarının bulunmayacağının açık olduğunu, tutanakta belirlenen çalışma saatlerinden 1 saat yemek ve 15'er dakikadan iki adet ... molasının düşülmesi hâlinde günlük çalışma saatinin 7,5 saat olduğunu ve fazla çalışma bulunmadığını ileri sürmüştür. B. Değerlendirme ve Gerekçe Uyuşmazlık, iş müfettişi raporunda yer alan fazla çalışmaya ilişkin tespitin yerinde olup olmadığına ve raporun iptali gerekip gerekmediğine ilişkindir. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir. VI. KARAR Açıklanan sebeple; Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA, Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 03.06.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

Atıf: Yargıtay 9. Hukuk Dairesi, E. 2026/2370, K. 2026/5035, T. 03.06.2026, www.arakarar.com/karar/yargitay-9-hukuk-dairesi-2026-2370-e-2026-5035-k-a5cd4893d071