Yargıtay · 8. Ceza Dairesi
Yargıtay 8. Ceza Dairesi 2025/5814 E. 2026/9072 K.
- Mahkeme
- Yargıtay
- Daire
- 8. Ceza Dairesi
- Esas No
- 2025/5814
- Karar No
- 2026/9072
- Karar Tarihi
MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2025/ 2138 E., 2025/1698 K. SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama
Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKİ SÜREÇ A. İlk Derece Mahkemesi Kararı Gaziantep 13. Ağır Ceza Mahkemesinin, 30/01/2025 tarihli ve 2024/269 Esas, 2025/46 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 37/1 delaletiyle 188/3, 188/4-a, 52, 53... . maddeleri uyarınca 15 yıl hapis ve 150.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, adli para cezasının 24 eşit taksitte tahsiline, hak yoksunluklarına ve cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir. B. Bölge Adliye Mahkemesi Kararı Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin, 24.03.2025 tarihli ve 2025/2138 Esas, 2025/1698 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık ve müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir. II. TEMYİZ A. Temyiz Sebepleri Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Eyleminin TCK 39.madde kapsamında kaldığına, TCK 62/1. maddesinin uygulanması gerektiğine, tanık beyanlarının aleyhe değerlendirilemeyeceğine, atılı suçun unsurlarının oluşmadığına, mahkûmiyete yeterli delil bulunmadığına, şüpheden sanık yararlanır ilkesine, hakkında ihbar olmadığına, parmak izi olmadığına ilişkindir. B. Değerlendirme ve Gerekçe Dava dosyası kapsamına göre, alınan istihbari bilgi üzerine yapılan fiziki takipte temyiz dışı sanığın ikametinin önüne gelen aracın ön yolcu koltuğunda oturan sanığın yanına oturan temyiz dışı sanığın tanığın para vermesi üzerine uyuşturucuyu yanındaki sanığa verdiği, onun kontrolünden sonra tanığa verildiği, sanıktan THC ihtiva eden esrar elde edilmesine elverişli kenevir bitkisi ele geçirildiği, tanıktan, temyiz dışı sanığın aracın arkasına attığı ve ikametinden ele geçirilen maddenin ... olduğu iddiasına ilişkin olarak; Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanaatin dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, sanığın eyleminin yardım etme boyutunu aştığı kabulüyle eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz istemleri yerinde görülmemiş, Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.
III. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin, 24.03.2025 tarihli ve 2025/2138 Esas, 2025/1698 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden, aynı Kanun’un 302/1. maddesi uyarınca Tebliğname’ye uygun olarak oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanık hakkındaki salıverilme talebinin REDDİNE, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Gaziantep 13. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.06.2026 tarihinde karar verildi.