Yargıtay 7. Hukuk Dairesi 2013/12707 E. 2013/19853 K.

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü: Davacı, iş akdinin davalı işveren tarafından hiç gerekçe göstermeden aniden feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma alacaklarının tahsilini istemiştir. Davalı, davacının ... isimli personelin kasasında oluşan 10,00-TL miktarında fazlayı şirketin çelik kasasına dahil etmesi gerekirken, bu fazla ile tüketilmek üzere kasadan şirket kural ve prosedürlerine aykırı şekilde ürün geçirttiğinin tespit edildiğini, iş akdinin haklı nedenle feshedildiğini bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur. Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş akdinin İş Yasasının 25/2-b ve e maddelerine göre 17/01/2011 tarihi itibariyle davalı işveren tarafından feshedildiği, davacının iş akdinin, davalı işverenin iddiasına göre kasadan 10,00 TL fazla çıkan paranın işyerinde çöpe atılması gereken ve fire olarak kabul edilen bir kısım ürünleri bu parayla kasadan geçirerek tüketmesi iddiası ile feshedildiğinin anlaşıldığı, ancak bu eylem ve davranışın davacı tarafından işlendiğinin davalı işveren tarafından yöntemince ispat edilemediği, dinlenen davalı tanıklarının bu iddiayı doğrulamadığı, sadece böyle bir olayın gerçekleştiğini duyduklarını söyledikleri, ayrıca davacı bu eylemi gerçekleştirmiş olsa bile, 5 yıl 10 ay gibi kıdemi bulunan bir işçinin söz konusu eylem nedeniyle iş akdinin feshinin cezaya oranlılığı dikkate alındığında ağır bir sonuç olduğu, bu sebeple iş akdinin feshinin haklı nedene dayanmadığı, davacının kıdem ve ihbar tazminatı isteme hakkının bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. İş sözleşmesinin, işçinin doğruluk ve bağlılığa aykırı söz veya davranışları sebebiyle işverence haklı olarak feshedilip feshedilmediği noktasında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur. 4857 sayılı İş Kanununun 25 inci maddesinin (II) numaralı bendinde, ahlâk ve iyi niyet kurallarına uymayan haller sıralanmış ve belirtilen durumlar ile benzerlerinin varlığı halinde, işverenin iş sözleşmesini haklı fesih imkânının olduğu açıklanmıştır. Yine değinilen bendin (e) alt bendinde, işverenin güvenini kötüye kullanmak, hırsızlık yapmak, işverenin meslek sırlarını ortaya atmak gibi doğruluk ve bağlılığa uymayan işçi davranışlarının da işverene haklı fesih imkânı verdiği ifade edilmiştir. Görüldüğü üzere yasadaki haller sınırlı sayıda olmayıp, genel olarak işçinin sadakat borcuna aykırılık oluşturan söz ve davranışları işverene fesih imkânı tanımaktadır. İşçinin eleştiri sınırları içinde kalan söz ve davranışları ise, işverene haklı fesih imkânı vermez. Somut olayda; davalı işyerinde çalışan başka bir işçinin kasasında oluşan 10,00 TL fazla para karşılığında mağaza sorumlu yardımcısı olan davacının davalı firmada fire olarak tabir edilen ürünleri kasadan geçirterek tükettiği, durumu mağaza sorumlusuna bildireceğini söylemesine rağmen mağaza sorumlusuna bildirmediği, mağaza sorumlusu tarafından kasa fazlasının kasa defterine kaydedilmediğinin belirlenmesi üzerine idari soruşturma yapıldığı, davalı tanıklarının olay nedeniyle tutulan tutanak içeriklerini duruşmadaki beyanları ile doğruladıkları, davacı tanığının ise fesihle ilgili bilgisinin olmadığını beyan ettiği tüm dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Mahkemece davacının kıdemi ve davacının eylemi ile iş akdinin feshinin orantısız olduğu gerekçesiyle davacının kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin kabulüne karar verilmiş ise de mağaza sorumlu yardımcısı olan davacının bu davranışı doğruluk ve bağlılığa aykırı nitelikte olup davalı işverenin güvenini sarsmıştır. Davalı tarafından davacının iş akdi haklı nedenle feshedilmiş olup davacının kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddine karar verilmesi gerekirken kabulü hatalıdır. SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 21.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.