Yargıtay · 7. Ceza Dairesi
Yargıtay 7. Ceza Dairesi 2023/20550 E. 2026/5219 K.
- Mahkeme
- Yargıtay
- Daire
- 7. Ceza Dairesi
- Esas No
- 2023/20550
- Karar No
- 2026/5219
- Karar Tarihi
MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2022/622 E., 2023/1615 K. SUÇ : 6831 sayılı Orman Kanunu'na muhalefet HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması
Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKİ SÜREÇ A. İlk Derece Çaykara Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.03.2022 tarihli ve 2018/4 Esas, 2022/74 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 6831 sayılı Orman Kanunu’nun (6831 sayılı Kanun) 93. maddesine muhalefet suçundan açılan davada ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.
B. İstinaf Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 27.09.2023 tarihli ve 2022/622 Esas, 2023/1615 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan vekilinin istinaf başvurusu üzerine 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 280/2. maddesi uyarınca kararın kaldırılmasına, sanık hakkında 6831 sayılı Kanun'un 93/1-2., 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 53... . maddeleri uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.
II. TEMYİZ A. Temyiz Sebepleri 1.Sanığın temyiz sebepleri; cezanın haksız verildiğine, yapının sadece sac kısmının orman arazisinde durduğuna, daha önce suçsuz bulunduğu kararın tamamen tersine karar verildiğine, cezanın uygun olmadığına ve beraatini talep ettiğine ilişkindir.
2.Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri; kararın dosya kapsamına ve yasaya aykırı olduğuna, sanığın yapı kayıt belgesi alması sebebiyle 5237 sayılı Kanun'un 184. maddesi açısından düşme kararı verildiğine, dosyadaki fotoğraf ve krokilere göre yapının yol kenarında düzlük bir alanda bulunduğuna, ormana taşan kısımda zarar bulunmadığına, suça konu yerin görüntü itibarıyla da orman vasfının olmadığına, bilirkişilerin dahi tecavüz edilen orman parseli alanında aynı tespitte bulunamadığına, sanığın hata ile hareket ettiğinin sabit olduğuna, usul ve yasaya aykırı kararın bozulması talebine ilişkindir.
B. Değerlendirme ve Gerekçe Müsadere talebi hususunda mahallinde karar verilmesi mümkün görülmüştür. Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdire göre ceza yaptırımının yasal bağlamda ve gerekçesi gösterilerek belirlendiği anlaşıldığından, sanık ve Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.
III. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin kararında, sanık ve Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden, 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi uyarınca Tebliğname’ye uygun olarak oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Çaykara Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 29.04.2026 tarihinde karar verildi.