Yargıtay 6. Ceza Dairesi 2011/10624 E. 2013/17697 K. – Hırsızlık

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi( Kapatılan Üsküdar 2. Ağır Ceza Mahkemesi) SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : Mahkumiyet Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü: I-Sanık hakkında, yakınan ...'a yönelik kurulan hükmün incelenmesinde; Yakınanın 09.08.2003 tarihli kolluk ve 06.02.2008 tarihli oturumdaki ifadelerinde; 2000 model kartal marka aracının tüm aksam itibariyle orjinal olduğunu, kapılarını kilitleyip park ettiğini ifade etmesi, sanığın 10.08.2003 tarihli kolluk ifadesinde; suç arkadaşı ...'ın, bıçakla aracın kapısını açtığını, diğer suç arkadaşı ... 'in gözcülük yaptığını, kapıyı açmalarından sonra direksiyon kilidini kırıp aracı birlikte çaldıklarını söylemesi; kolluk görevlilerince düzenlenen 09.08.2003 tarihli olay yeri inceleme raporunda, aracın düz kontak yapıldığının belirtildiği; araç kapısının orjinal olmadığına ilişkin iddia ve kanıtın da bulunmadığının anlaşılması karşısında; eylemin 765 sayılı TCK’nın 493/1. maddesinde öngörülen suçu oluşturduğu gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması, karşı temyiz olmadığından; bozma nedeni yapılmamıştır. Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak; 5252 sayılı Yasanın 9/3.maddesine aykırı olarak, 765 sayılı TCK'nın 491/2-son, 522 (pek aşırı) maddeleri uyarınca belirlenen 2 yıl 2 ay hapis cezasından, indirim yapılırken, 765 sayılı TCK'nın 59.maddesi yerine, 5237 sayılı Yasa'nın 62.maddesi ile hüküm kurulmak suretiyle karma uygulama yapılması, Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında hüküm fıkrasından 5237 sayılı TCK'nın 62.maddenin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkarılarak,yerine 765 sayılı TCK'nın 59.maddesinin eklenmesi suretiyle '''sanık hakkında 765 sayılı TCK'nın 491/2-son, 522 (pek aşırı) maddeleri uyarınca belirlenen 2 yıl 2 ay hapis cezasının, aynı Yasanın 59.maddesi gereği 1/6 oranında indirilerek, sanığın 1 yıl 9 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına '' cümlesi yazılmak suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, II-Sanık hakkında, yakınan ...'a yönelik kurulan hükmün incelenmesine gelince; 5237 sayılı yasa uyarınca uygulama yapılırken, hırsızlık suçunun yanısıra ayrıca (116/2-119/1-c) işyeri dokunulmazlığını bozma suçunun oluştuğu gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır. Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak; 1-Sanık ile suç arkadaşları ... ve ...'in, yakınanın işyerinin alüminyum kapısını sert cisimle zorlayıp, kapı dış kısımdaki demir parmaklıklara takılı asma kilidi kırmak suretiyle açtıkları ve bu işlem sırasında anahtar ya da başka bir aleti anahtar gibi kullandığına ilişkin kanıtın da bulunmadığının anlaşılması karşısında; eyleminin 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b maddesine uyduğu gözetilmeden, aynı Yasa'nın 142/2-d maddesiyle hüküm kurulması, 2-09.08.2003 tarihli olay yeri tespit tutanağında; olay tarihinde 06.00 sıralarında devriye görevi sırasında, sanıkların, yakınana ait işyerinde görüldüklerinin tespit edildiği, Uyap sisteminde; suç tarihinde güneşin, 06.04'te doğup, gece vaktinin 05.04'te bittiğinin belirlenmesi karşısında; eylemin gece vakti gerçekleştirildiğine ilişkin delillerin nelerden ibaret olduğu karar yerinde gösterilip tartışılmadan sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 143.maddesinin uygulanması, 3-Gerekçeli karar başlığında, suç tarihine yönelik zaman diliminin yazılmayarak 5271 sayılı CMK'nın 232.maddesine aykırı davranılması; 09.08.2003 olan suç tarihinin,08.08.2003 olarak gösterilmesi, Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle kısmen isteme uygun olarak BOZULMASINA, 18.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.