Yargıtay 6. Ceza Dairesi 2009/22924 E. 2010/3655 K.

Hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozmak suçlarından sanık ... ve ... haklarında yapılan duruşma sonunda; mahkumiyetlerine ilişkin HATAY 3.Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 20.3.2007 tarihli hükmün sanıklar savunmanlarının temyizi üzerine Dairemizin 26/01/2009 gün ve 2007/16328- 2009/466 sayılı ilamı ile onama ve bozma yolundaki kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 02/11/2009 gün ve 2009/244025 sayılı yazısı ile "sanık ... hakkında mağdur ... ve mağdur ...'ya yönelik suçlar için kurulan hükümlerin incelenmesinde" maddi hata yapıldığından bahisle kararın düzeltilmesi isteminde bulunulması üzerine dosya 16/11/2009 tarihinde Daireye gönderilmekle okunarak gereği görüşülüp düşünüldü: T Ü R K M İ L L E T İ A D I N A Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 02.11.2009 gün ve 6/2009244025 sayılı maddi hatanın düzeltilmesi hakkındaki istemi yerinde görüldüğünden kabulü ile Dairemizin 26.01.2009 gün, 2007/16328 esas ve 2009/466 sayılı kararı kaldırılarak yapılan incelemede: Adli sicil kaydına göre kasıtlı suçtan hükümlülüğü bulunan sanık ... hakkında, hükümden sonra 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562.maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 231/5-14.maddesinin uygulama olanağı bulunmadığı anlaşılmıştır. I- Sanık ... hakkında mağdurlar ..., ... ve ...’ya yönelik suçlar ile sanık ... hakkında mağdurlar ... ve ...’ya yönelik suçlar için kurulan hükümlerin incelenmesinde: Mağdurlar ..., ... ve ...’ya ait kapıları kilitli otoların, camları kırılarak düz kontak yapılarak çalıştırılmaları suretiyle çalınması biçiminde gerçekleşen eylemlerin 5237 sayılı TCK’nın 142/1.maddesinin (b) bendine uyan suçu oluşturduğu gözetilmeden, aynı maddenin (e) bendi ile yakınan ... için 142/1 (b-e) bentleri ile uygulama yapılması sonuca etkili olmadığından; mağdur ...’ın yakınması devam ettiğinden sanık ... hakkında ayrıca 5237 sayılı TCK’nın 151/1.maddesinde düzenlenen mala zarar vermek suçunun oluştuğunun ve mağdur ...’nın 1993 model Şahin marka otomobilinin suç tarihinde bilinen değeri nedeniyle sanık ... hakkında 765 sayılı TCK’nın 522/1.maddesinin pek hafif hükmünün uygulanamayacağının gözetilmemesi karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış; sanık ... hakkında mahkumiyetlerinin yasal sonucu olan ve 5237 sayılı TCK’nın 53/1.maddesinde öngörülen belirli hakları kullanmaktan yoksun bırakılma tedbirlerinin, cezalarının yerine getirilmesi (infaz) aşamasında gözetilmesi olanaklı kabul edilmiştir. Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya,toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, sanıklar ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve yasaya uygun bulunan hükmün tebliğname gibi ONANMASINA, II- Sanık ... hakkında mağdurlar ... ve ...’ya yönelik suçları ile; sanıklar ... ve ... hakkında mağdur ...’ya yönelik suçları için kurulan hükümlerin incelenmesinde : Dosya içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçların sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak; 1- Sanıklar ... ve ...’in mağdur ...’nın işyerindeki malları bir torbaya doldurduktan sonra olay yerine gelen kolluk görevlileri tarafından yakalandıklarının anlaşılması karşısında;eylemlerinin tam kalkışma aşamasında kaldığı gözetilmeden,suçun tamamlandığı kabul edilerek yazılı biçimde uygulama yapılması, 2- Sanık ...’in diğer sanık ile birlikte,geceleyin hırsızlık yapmak için mağdurlar ... ve ...’nın işyerlerine girdiği anlaşılıp kabul edildiği halde, eylemlerinin ayrıca 5237 sayılı TCK’nın 116/2-4 ve 119/1-c. Maddelerine uyan işyeri dokunulmazlığını bozmak suçunu da oluşturduğunun gözetilmemesi ve hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 5560 sayılı Yasanın 24. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nın 253. maddesine göre “uzlaşma” hükümlerinin takdiri gerektiğinin düşünülmemesi, 3- Sanık ...’in mağdur ...’nın işyerine girmek için darabanın kilidini kırdığı ve mağdurun yakınmasından vazgeçtiğine ilişkin bir anlatımı da bulunmadığının anlaşılması karşısında, ayrıca 5237 sayılı TCK’nın 151/1. maddesi ile uygulama yapılması gerektiğinin düşünülmemesi, 4- Sanık ...’in mağdur ...’ya yönelik eylemine uyan 765 sayılı TCK’nın 493/1, 59/2, 81/2-3. ve 1412 sayılı CMUK’nın 326/son. maddelerine göre, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK’nın aynı suça uyan 142/1-b, 143/1, 62/1, 53/1-2-3, 116/2-4, 119/1-c, 62/1, 53/1-2-3. maddelerinde öngörülen cezaların türleri, alt ve üst sınırları bakımından,anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3.maddeleri ışığında, sanık yararına olan Yasanın ve uygulama maddelerinin denetim olanağı verecek biçimde kararda gösterilmesi gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması, 5- Sanık ... hakkında, mahkumiyetin yasal sonucu olan ve 5237 sayılı TCK’nın 53/1-2-3.maddesinde öngörülen belirli hakları kullanmaktan yoksun bırakılma tedbirlerinin, uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, Kabule göre de; 6- Sanık ...’in mağdur ...’ya yönelik suçu için yapılan uygulamada, tekerrüre esas alınan Hatay 2.Asliye Ceza Mahkemesi’nin 10.03.1998 gün ve 837-313 sayılı mahkumiyet hükmünde, 765 sayılı TCK’nın 55/3.maddesinin uygulandığı ve 647 sayılı Yasanın 4/2. maddesi gözetilmeden sonuçta 26 gün hapis cezası verildiği, bu hükmün temyiz edilmeden kesinleştiği anlaşıldığı halde; öncelikle sanık hakkında suç tarihindeki yaşı gözetilerek 647 sayılı Yasanın 4/2. maddesinin uygulanmasında zorunluluk bulunduğu gerekçesiyle kanun yararına bozma isteminde bulunulması ve sonucuna göre 765 sayılı TCK’nın 81/2-3. maddesi ile artırım yapılması gerektiğinin düşünülmemesi, Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, sanık ... hakkında 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 326/son. maddesinin gözetilmesine, 05.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.