Yargıtay 5. Hukuk Dairesi 2026/4272 E. 2026/10220 K. – Kamulaştırmasız

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi SAYISI : 2022/427 Esas, 2023/220 Karar KARAR : Esastan ret

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı tazminat davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı idare vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı idare vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairece yapılan inceleme sonunda Bölge Adliye Mahkemesi kararı kaldırılarak İlk Derece Mahkemesi kararı bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince Dairemiz bozma kararına karşı direnilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin direnme kararı davalı idare vekili tarafından temyiz edilmekle yapılan incelemede Dairemiz kararının usul ve kanuna uygun olduğu anlaşıldığından dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesine karar verilmiştir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 28.01.2026 tarihli ve 2024/5-214 Esas, 2026/39 Karar sayılı kararı ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Ek Madde 3'ün birinci fıkrasının ikinci cümlesinde yer alan “…dava tarihi itibarıyla…” ibaresi ve yine 2942 sayılı Kanun’a eklenen Geçici 15 inci maddenin ikinci fıkrasında yer alan “…ek 3 üncü madde hükmü uygulanarak…” ibaresi, Anayasa Mahkemesinin 04.05.2023 tarihli ve 2019/93 Esas, 2023/87 Karar sayılı kararıyla iptal edildiği ve Anayasa Mahkemesinin iptal kararı, 32262 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanmış olup yayımlandığı tarih olan 28.07.2023’de yürürlüğe girdiğinden sonradan yürürlüğe giren iptal kararı doğrultusunda inceleme yapılmak üzere dosya Dairemize gönderilmiştir.

Yapılan incelemede; miktar veya her paydaş için değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın her paydaş için değeri kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre hüküm altına alınan ve temyize konu edilen miktar karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR Açıklanan sebeplerle; Davalı idare vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Davalı idareden peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine,

03.06.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.