Yargıtay 5. Ceza Dairesi 2024/9998 E. 2025/9496 K. – Tefecilik

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2024/1428 Esas, 2024/1699 Karar SUÇ : Tefecilik HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKİ SÜREÇ 1.Şanlıurfa 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.01.2021 tarihli ve 2018/519 Esas, 2021/75 sayılı Kararı ile sanıkların tefecilik suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 241/1. 43/1. 62. ve 52/1-2. maddeleri uyarınca ayrı ayrı 1 yıl 13 ay hapis ve 100 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına ve aynı Kanun'un 53/1. maddesi gereğince hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 2.Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin 29.09.2022 tarihli ve 2021/454 Esas, 2022/1845 sayılı Kararı ile sanıklar hakkında 5237 sayılı Kanun'un 62. maddesi uygulandıktan sonra cezanın "2 yıl 1 ay hapis ve 5 gün adli para cezası" yerine "1 yıl 13 ay hapis ve 5 gün adli para cezası" olarak belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayin edildiği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 280/1-e ve 289/1-e madde ve fıkraları uyarınca hükmün bozulmasına karar verilmiştir. 3.Bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde Şanlıurfa 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.02.2024 tarihli ve 2022/1587 Esas, 2024/381 sayılı Kararı ile sanıkların tefecilik suçundan 5237 sayılı Kanun'un 241/1, 43/1, 62... /1-2. maddeleri uyarınca ayrı ayrı 2 yıl 1 ay hapis ve 100 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına ve aynı Kanun'un 53/1. maddesi gereğince hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 4.Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin 05.06.2024 tarihli ve 2024/1428 Esas, 2024/1699 sayılı Kararı ile 5271 sayılı Kanun'un 280/1-a maddesi uyarınca sanıklar müdafiilerinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir. II. TEMYİZ A. Temyiz Sebepleri Sanık ... Müdafiinin Temyiz İstemi Müvekkili ile katılan ... arasında emlak işi nedeni ile para alışverişi olduğu gözetilmeden hakkında mahkumiyet kararı verilmesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir. Sanık ...'un Temyiz İstemi Dosyada mahkumiyetine yeterli delil bulunmadığı gözetilerek hakkında beraat hükmü kurulması gerektiğine ilişkindir. B. Değerlendirme ve Gerekçe 5237 sayılı Kanun'un 241. maddesinde tanımlanan tefecilik suçunun oluşabilmesi için kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para verilmesinin yeterli oluşu ayrıca birden fazla kişiye sistemli olarak faiz karşılığı ödünç para verilmesinin suçun unsuru olarak aranmaması, kişiler arasında doğmuş bir alacak borç ilişkisine dayanmayan kazanç elde etme amaçlı ödünç para verme eylemlerinin tefecilik suçu kapsamında bulunması ve aralarında yakın akrabalık bağı veya iş ilişkisi bulunmayan kişiler arasında günün ekonomik koşulları nazara alındığında yüksek sayılabilecek miktarda paranın karşılıksız verilmesinin hayatın olağan akışına uygun olmaması, bu bağlamda, sanıkların tefecilik suçunu gizlemek amacıyla emlakçılık yaparak maddi durumu kötü olan katılana faiz karşılığı nakit para verdikleri iddiası ile açılan kamu davasında; katılan ...'in, sanık ...'dan 4 ayda bir yüzde 8 faiz uygulanması karşılığında 50.000 TL borç aldığını beyan etmesine ve soruşturma aşamasında yaptırılan kolluk araştırmasında sanıkların tefecilik yaptığı bilgisi edinildiği belirtilmesine rağmen sanık ...'in adı geçen katılanın müteahhitlik yapması nedeni ile kendisinden 340.000,00 TL'ye 3 adet daire satın aldığını, 189.000,00 TL peşin ödediğini, kalanını ise tescil sırasında ödeyeceğini ancak katılanın taşınmazları devretmemesi ve verdiği parayı iade etmemesi nedeni ile senet aldığını savunması, kovuşturma aşamasında yaptırılan kolluk araştırmasında sanıkların tefecilik yaptıkları konusunda bilgisi olan kimse olmadığı, emlakçı olarak tanındıkları tespitinin yapılması, sanıkların ikametlerinde yapılan aramalarda ele geçen not kağıtlarında sanık ... ve katılan arasında para alışverişi olduğu anlaşılmakta ise de yazılardan aralarında faiz anlaşması bulunduğunun somut bir şekilde tespit edilememesi karşısında; maddi gerçeğin hiçbir kuşkuya yer vermeyecek şekilde ortaya çıkarılması açısından, soruşturma aşamasında tespit edilen sanıkların alacaklı oldukları icra takip dosyalarının borçlularından beyanları tespit edilmeyenlerin tanık sıfatıyla dinlenmesi sonrasında hasıl olacak sonuca göre sanıkların hukuki durumlarının takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması, Kabule göre de; 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun'un 81. maddesi ile değişik 5275 sayılı Kanun'un 106/2. maddesindeki düzenlemeye aykırı olarak infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin ihtarına karar verilmesi, Hukuka aykırı bulunmuştur. III. KARAR Değerlendirme ve gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık ... müdafii ve sanık ... tarafından öne sürülen temyiz sebepleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca Şanlıurfa 9. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.09.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.