Yargıtay 5. Ceza Dairesi 2012/7262 E. 2013/5181 K. – Zimmet Ve Resmi

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi SUÇ : Zimmet ve resmi belgede sahtecilik HÜKÜM : Mahkümiyet Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelendi; Sanık hakkında zimmet suçundan kamu davası açıldığı, 3628 sayılı Yasanın 17 ve 18. maddelerine göre Hazinenin bu suçun zarar göreni olması sebebiyle davaya katılma ve Ceza Muhakemesi Kanununun mağdur ve katılanlar için öngördüğü haklardan yararlanma olanağına sahip bulunduğu nazara alınarak CMK'nın 237/2. maddesi uyarınca Maliye Bakanlığının söz konusu suçla sınırlı olmak üzere davaya müdahil olarak kabulüne, sahtecilik suçundan dolayı vaki katılma talebinin reddine karar verildikten sonra gereği düşünüldü: 5237 sayılı TCK'nın 247/1. maddesinde yazılı cezanın alt sınırının beş yıl olduğu, 247/2. fıkrasının ise suçun nitelikli halini düzenlediği ve bağımsız ceza yaptırımı öngörmediği, bu itibarla sanığa CMK'nın 150/3. maddesine göre müdafii tayin zorunluluğu bulunmadığı anlaşılmakla tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir. Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, Ancak; Sanığın dosyaya sunmuş olduğu dilekçeler ve hakkındaki raporlar ile raporlarda "anksiyete bozukluğu, majör depresyon" gibi teşhislerin belirtilmiş olması karşısında, sanığın 5237 sayılı TCK'nın 32. maddesi kapsamında işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılamasına engel veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğini önemli derecede azaltacak bir akıl hastalığına düçar olup olmadığının raporla tespiti ile gerektiğinde Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Kurulundan mütalaa alınması ve sonucuna göre hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi,İl Müftülüğünün talebi üzerine Valilikçe verilen olur ile toplanan yardımların Türkiye Diyanet Vakfı ... Şube Temsilcisine makbuz karşılığı teslim edilmesinin istenmesi üzerine suç tarihinde cami imam hatibi olarak görev yapan sanığın da görev yaptığı camide yardım topladığı ve bunun bir kısmını mal edindiği, ancak 2860 sayılı Yardım Toplama Kanununun 2. maddesi gereğince vakıflara yapılan bağış ve yardımlar söz konusu Kanun kapsamında bulunmadığından Yasanın 28. maddesinin uygulanma imkanının olmadığı, keza Türkiye Diyanet Vakfı adına toplanan paranın devlet parası sayılamayacağı, vakfa ait para kabul edilmesi gerekeceği hususları nazara alınarak; eylemin zimmet ya da güveni kötüye kullanma suçlarından hangisini oluşturduğunun tespiti açısından, yardımın toplanma şekli ve hangi kurum adına yapıldığı, paranın Türkiye Diyanet Vakfı adına toplanıp toplanmadığı, iznin bu amaçla verilip verilmediğinin belirlenmesi gerektiği gözetilip, buna ilişkin belgeler ilgili kurumdan sorulup getirtilerek sonucuna göre sanığın suç niteliğinin tayin ve takdiri yerine eksik tahkikatla yazılı şekilde zimmet suçundan mahkümiyetine karar verilmesi, Kanuna aykırı, katılan vekili ve sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16/05/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.