Yargıtay 3. Ceza Dairesi 2025/7290 E. 2026/10427 K. – Silahlı Terör

BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesi 23.03.2021 tarihli ve 2019/1065 esas, 2021/636 sayılı kararı İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 16. Ağır Ceza Mahkemesi 09.04.2019 tarihli ve 2017/257 esas, 2019/203 sayılı kararı SUÇ : Silahlı Terör Örgütüne Üye Olma HÜKÜM: TCK’nın 314/2, 3713 sayılı Kanun’un 5, TCK’nın 62, 53, 58/7, 58/9 ve 63. maddeleri uyarınca ilk derece mahkemesince verilen mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi İTİRAZ EDEN : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

Dosya incelenerek gereği düşünüldü; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca, Yargıtay 3. Ceza Dairesi 18.09.2025 tarih ve 2022/30154 esas, 2025/21904 sayılı karara CMK 308. maddesi gereğince itiraz edilmekle; CMK 308/3. maddesi uyarınca itiraz konusu değerlendirildi: İtiraz nedeni incelendiğinde; İlk derece mahkemesince verilen mahkumiyet hükmünin yasal süresi içerisinde Cumhuriyet savcısı ve sanık müdafii tarafından istinaf edildiği halde bölge adliye mahkemesince Cumhuriyet savcısının aleyhe istinaf istemi incelemeye konu edilmeden sadece sanık müdafinin istinaf istemi incelemeye konu edilerek esastan red kararı verildiği, bir sanık hakkında bir hükme ilişkin verilen istinaf mahkemesi kararının bir bütün olduğu, aynı sanığın aynı suçuna ilişkin farklı kişiler tarafından yapılan istinaf istemlerinin istinaf mahkemesince ayrı kararlarda incelemeye konu edilmesi durumunda aynı sanığın aynı suçuna ilişkin birden fazla karar oluşacağı, bu kararların birbirinden farklı olabileceği, bunun da temyiz incelemesinde, kesinleşmede ve infazda sorunlara yol açabileceği, bu sebeple anılan kararın Yüksek Dairece bozulmasına karar verilmesi gerekirken tevdii kararı verilmesinin hukuka aykırı olduğu gerekçelerine yönelik olduğu görülmüştür. Dosya incelendiğinde; İlk derece mahkemesi tarafından verilen hükme karşı sanık müdafii tarafından yasal süreler içerisinde süre tutum ve gerekçeli istinaf dilekçeleri sunularak istinaf başvurusunda bulunulduğu, aynı şekilde o yer Cumhuriyet savcısı tarafından da 09.04.2019 tarihli istinaf süre tutum dilekçesi ve 16.07.2019 tarihli gerekçeli istinaf başvuru dilekçesi sunularak kararın istinaf incelemesine konu edildiği, buna karşı kararı inceleyen bölge adliye mahkemesince O Yer Cumhuriyet savcısının istinaf başvurusu dikkate alınmadan yalnızca sanık müdafiinin istinaf başvurusu incelenerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği anlaşılmakla; Dosyanın temyiz incelemesi amacıyla Yargıtay 3. Ceza Dairesine gönderilmesi üzerine, o yer Cumhuriyet savcısının istinaf başvurusunu değerlendirmeden karar verilmesi şeklinde gerçekleşen usuli eksiklik, Dairemizce verilen tevdi kararı üzerine, bölge adliye mahkemesi tarafından eksik bırakılan taleplerle ilgili verilecek bir kararla giderilebileceği, dosyada sanık dışında başka bir tarafın bulunmaması nedeniyle taraf teşkili, temyizin kanun yolu denetiminin sınırlarının belirlenmesi, kesinleşme ve infazda sorun yaşanması ihtimalinin bulunmadığı, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 10.07.2018 tarihli ve 2018/19 esas, 181-2018/349 sayılı, 04.02.2021 tarihli ve 2019/16-493 esas, 2021/25 sayılı kararlarında ayrıntılı biçimde açıklandığı üzere, Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından da benzer nitelikteki usuli eksikliklerin giderilmesine yönelik tevdi kararı verilmesi yönteminin benimsendiği anlaşıldığından Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olmadığı sonucuna varılmakla; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın itiraz gerekçeleri yerinde görülmediğinden REDDİNE, 5271 sayılı Kanun’un 308 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca Yargıtay 3. Ceza Dairesinin, 18.09.2025 tarihli ve 2022/30154 esas, 2025/21904 sayılı tevdii kararı ile ilgili itirazı incelemek üzere dava dosyasının, Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.05.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.