Yargıtay 3. Ceza Dairesi 2022/12220 E. 2025/13111 K. – Terör Örgütü

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi SAYISI : 2019/1289 E., 2020/507 K. SUÇ : Terör örgütü propagandası yapmak HÜKÜM : 3713 sayılı TMK'nın 7/2, 7/2-2.cümle, 5237 sayılı TCK'nın 43, 62, 53 maddeleri gereğince İlk Derece Mahkemesince verilen mahkumiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Bozma Bölge adliye mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle; Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü; Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi; Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; 3713 sayılı Kanun’un 7/2. fıkrasında tanımlanan terör örgütünün propagandasını yapma suçunun unsurları, 11.4.2013 tarihli 6459 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi ile değiştirilerek “Terör örgütünün; cebi, şiddet veya tehdit içeren yöntemlerini meşru gösterecek veya övecek ya da bu yöntemlere başvurmayı teşvik edecek şekilde” propaganda yapmayı yaptırıma bağlamıştır. Terör örgütünün propagandasını yapma suçunun unsurlarının oluşması için; terör örgütü ile ilgili bir öğretinin, düşüncenin veya inancın başkalarına tanıtılması, benimsetilmesi ya da yayılması amacıyla yapılmasının yanında terör örgütünün cebir, şiddet veya tehdit içeren yöntemlerini meşru gösterecek, bu yöntemleri övecek ya da bu yöntemlere başvurmayı teşvik edecek şekilde yapılması gerekmektedir. Bu açıklamalar ışığında oluş, mahkeme kabulü ve tüm dosya kapsamına göre somut olay değerlendirildiğinde; sanığın sosyal medya paylaşım sitesi ... hesabı üzerinden paylaşmış olduğu paylaşım içeriklerinin, FETÖ/PDY terör örgütünün cebir, şiddet veya tehdit içeren yöntemlerini meşru gösterecek veya övecek ya da bu yöntemlere başvurmayı teşvik edecek nitelikte olmaması nedeniyle 3713 sayılı Kanun’un 7/2. fıkrasında yazılı terör örgütünün propagandasını yapma suçunun unsurlarının oluşmayacağı gözetilmeksizin, delillerin değerlendirilmesinde düşülen yanılgı neticesinde atılı suçtan beraati yerine mahkûmiyetine karar verilmesi, Kanuna aykırı, sanığın temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304. maddesi uyarınca İstanbul 37. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.