Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2024/8012 E. 2026/10658 K. – Hırsızlık

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2022/2712 E., 2024/449 K. SUÇ : Hırsızlık HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

I.Sanığın temyiz isteğine ilişkin olarak yapılan incelemede; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 10.10.2019 tarihli ve 2019/9.MD-355 Esas, 2019/596 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere sanığın 04.03.2024 tarihinde tebliğ edilen karara karşı, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 291/1. maddesinde belirlenen kanunî süre içerisinde 06.03.2024 tarihli, temyiz sebebi içermeyen dilekçe ile temyiz isteminde bulunduğu anlaşılmakla, sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye aykırı olarak REDDİNE, II.Sanık müdafiinin temyiz isteğine ilişkin olarak yapılan incelemede; İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi uyarınca temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek; sanık müdafiinin temyiz isteminin; ''sanığın suça konu eylemi zorunluluk hali içerisinde gerçekleştirdiğine, sanığın yargılama süreci boyunca samimi ve doğru beyanlarda bulunarak suçunu ikrar ettiğine, katılanın zararını da ödemek istediğine, ancak bunun için gerekli olan parayı temin edemediğine, sanığa tanınan sürenin yeterli olmaması sebebiyle sanığın zararı karşılayamadığına, suçun gece vakti işlenmediğine, sanık hakkında hükmolunan cezalarda gerekli ve yeterli indirimlerin uygulanmadığına, usul ve yasaya aykırı olarak verilen kararın kaldırılmasına ve yeniden yargılama yapılarak sanık hakkında lehe olan kararın verilmesine'' ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın tekerrüre esas alınan Osmaniye 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.05.2019 tarihli ve 2018/214 Esas, 2019/300 Karar sayılı kararın birlikte suç işleyen ... ... tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince birlikte suç işleyen ... ... hakkında 03.06.2020 tarihli ve 2019/2936 Esas, 2020/796 Karar sayılı kararı ile verilen düzeltilerek onama kararında inceleme konusu dosya sanığı ... hakkındaki hükme de sirayetine karar verilmesi, bu karar sonrası 17.09.2020 tarihinde hükmün değiştirilerek kesinleşme şerhinin düzenlenmiş olması ve kesinleşme tarihine göre de ilâmın tekerrüre esas olma niteliğini devam ettirdiği ve sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine dair karar hukuka uygun bulunduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle, 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan Adana Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca Osmaniye 8. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.06.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.