Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2024/5758 E. 2024/8415 K.

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi İTİRAZ EDEN : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 29.11.2023 tarihli ve 2022/7433 Esas, 2023/7944 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 05.04.2024 tarihli ve 2 - 2022/29398 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 308. maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesinde belirtildiği üzere, süre aranmaksızın yapılan lehe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308. maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü: I. İTİRAZ SEBEPLERİ Sanık hakkında hırsızlık suçundan Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 29.05.2019 tarihli ve 2019/1143 Esas, 2019/1128 Karar sayılı istinaf başvurusunun esastan reddi kararının temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 29.11.2023 tarihli ve 2022/7433 Esas, 2023/7944 Karar sayılı kararıyla hırsızlık suçu yönünden temyiz isteminin gerekçe içermemesi nedeniyle reddine karar verildiği, ancak sanığın 18.06.2019 tarihinde gönderdiği temyiz dilekçesine eklenecek ikinci dilekçesinde olay gününü anlatıp hükmün hukuki yönüne yönelik temyiz nedenlerini belirtmesi nedeniyle bu dilekçesi ile temyiz nedeninin var olduğu anlaşıldığından tebliğnamede belirtilen gerekçeyle hükmün bozulması gerektiğine ilişkindir. II. GEREKÇE İtiraz konusu ile ilgili yapılan incelemede; sanığın 18.06.2019 tarihli ekli ikinci dilekçesinde olay gününü anlatıp hükmün hukuki yönüne yönelik temyiz nedenlerini belirtmesi nedeniyle bu dilekçe ile temyiz nedeninin var olduğu ve kararın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142. maddesinde 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanığa yüklenen 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 14.10.2021 tarihli ve 2021/35 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı Kanun’un 150/3. maddesi uyarınca sanığa zorunlu müdafi atanması ve savunmasının zorunlu müdafii eşliğinde alınması gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devam edilerek aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-h maddelerine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması gerekçesiyle bozulmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde sanığın temyiz talebinin reddine karar verilmesi nedeniyle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olduğu sonucuna varılmıştır. III. KARAR 1.Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ KABULÜNE, 2.5271 sayılı Kanun’un 308/2. maddesi gereği Dairemizin, 29.11.2023 tarihli ve 2022/7433 Esas, 2023/7944 Karar sayılı hırsızlık suçu yönünden temyiz isteminin reddi ilâmının KALDIRILMASINA karar verilerek yapılan incelemede; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142. maddesinde 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanığa yüklenen 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 14.10.2021 tarihli ve 2021/35 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı Kanun’un 150/3. maddesi uyarınca sanığa zorunlu müdafi atanması ve savunmasının zorunlu müdafii eşliğinde alınması gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devam edilerek aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-h maddelerine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması, Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA, dava dosyasının aynı Kanun'un 304/2-a maddesi uyarınca Konya 6. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.