Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2023/6132 E. 2025/1911 K.

İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2019/932 E., 2021/444 K. SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli SUÇLARIN TARİHİ : 10.08.2015 HÜKÜMLER : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde; Soruşturma aşamasında gerçekleşen kısmi iade nedeniyle sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına rıza gösterip göstermediği şikâyetçiden sorulmadan sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 168/1-4. maddesinin uygulanması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır. Bozmaya uyularak yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükmün Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, II. Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde; Dosya içeriğine göre diğer temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir. Ancak; Bozma öncesi yapılan yargılamada, sanığın 5237 sayılı Kanun'un 116/1, 119/1-c, 62. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hapis cezasının aynı Kanun'un 50/1-a maddesi uyarınca 6.000,00 TL adlî para cezasına çevrilmesine karar verildiği ve anılan hüküm aleyhine bir temyiz istemi bulunmadığı, bozma sonrası sanık hakkında verilen 5237 sayılı Kanun'un 116/4, 119/1-c, 62. maddeleri uyarınca verilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak gereği sonuç olarak 6.000,00 TL adlî para cezası üzerinden infaz edilmesine karar verilmesi gerekirken; sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi gereği 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve bu cezanın da 5237 sayılı Kanun'un 50/1-a maddesi gereğince adlî para cezasına çevrilmesi suretiyle 6.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi, Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri, bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 1412 sayılı Kanun'un 321. maddesi gereğince Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA; ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; sanık hakkında kurulan hükümden 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesinin uygulandığı B-4, 5, 6, 7. Fıkralarının çıkarılarak yerine '' Sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 1116/4, 119/1-c, 62. maddelerine göre belirlenen 1 yıl 8 ay hapis cezasının, 1412 sayılı Kanun'un 326/son. maddesi uyarınca kazanılmış hak gözetilerek 6.000,00 TL adlî para cezası üzerinden infaz edilmesine ve hapisten çevrilen adlî para cezasının birer ay ara ile 24 eşit taksit hâlinde ödenmesine”" ibaresinin eklenmesine karar verilmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.