Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2023/3182 E. 2025/11907 K.

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2019/1282 E., 2020/574 K. SUÇLAR : Hırsızlık, Kabahatler Kanunu'na muhalefet HÜKÜMLER : Düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 02.03.2020 tarihli ve 2019/1282 Esas, 2020/574 Karar sayılı kararının, sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde; I. Sanık Hakkında Kabahatler Kanunu'na Muhalefet Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden; Sanığa isnat edilen 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 267/1, 268/1. maddeleri kapsamında nitelenen eylemde, İlk Derece Mahkemesince 5237 sayılı Kanun'un 267/1, 268/1. maddeleri gereğince verilen mahkûmiyet kararının, O yer Cumhuriyet savcısı tarafından eylemin suç teşkil etmediği, Kabahatler Kanunu'nun 40. maddesi kapsamında nitelenmesi gerektiği yolundaki istinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, sanığa atılı eylemin iftira suçunu oluşturmadığı, Kabahatler Kanunu'nun 40. maddesinde yer alan kimlik bildirmeme kabahatini oluşturduğu gerekçesiyle hükmettiği idari para cezasına karşı Cumhuriyet savcısı veya katılanın eylemin iftira suçunu oluşturduğu yolunda bir başvurusunun bulunmadığı, kanun yolu başvurusu kapsamının sadece sanık müdafiinin, söz konusu eylemin kabahat dahi olmayacağı şeklindeki itiraz başvurusundan ibaret olduğu, kanun yolu başvurusunun kapsamı ve niteliği itibarıyla Kabahatler Kanunu'nun 27/7. maddesinin uygulama yerinin bulunmadığı, aynı maddenin 5. fıkrası gereğince "İdari yaptırım kararının Mahkeme tarafından verilmesi hâlinde bu karara karşı ancak itiraz kanun yoluna gidilebileceği" düzenlemesi çerçevesinde sanık müdafiinin itiraz başvurusunun yetkili Bölge Adliye Mahkemesince incelenmesi için dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE, II. Sanık Hakkında Hırsızlık Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden; İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun’un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir oldukları, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanunun 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık müdafiinin temyiz isteminin, sanığın olayın aydınlatılmasına katkıda bulunmasına rağmen etkin pişmanlığa uygulanan indirim oranının yeterli olmadığına, sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine aksi halde lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede; Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi kararında herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, sanık hakkında verilen karar hukuka uygun bulunduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Bilecik 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.06.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.