Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2023/28658 E. 2024/9094 K.

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi ŞİKÂYETÇİ: Senar Kaplan SUÇLAR: Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli İNCELEME KONUSU KARARLAR: Mahkûmiyet KANUN YARARINA BOZMA YOLUNA BAŞVURAN: Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması I. İSTEM Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 07.11.2023 tarihli ve KYB-2023/108630 sayılı kanun yararına bozma isteminin; "Dosya kapsamına göre; sanığın anılan suçlardan 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h, 116/1 ve 62/1. (2 kez) maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis ve 5 ay hapis cezaları ile cezalandırılmasına ilişkin Van 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 14/11/2018 tarihli ilk kararı ve adı geçen sanığın atılı suçlardan 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h (2 kez), 116/1 ve 62/1. (2 kez) maddeleri uyarınca 2 kez 4 yıl 2 ay hapis ve 5 ay hapis cezaları ile cezalandırılmasına dair anılan mahkemenin aynı tarihli sonraki kararının sanık tarafından istinaf edilmesi üzerine, Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 12/02/2020 tarihli kararı ile anılan kararların bozulduğu anlaşılmakla, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun "Davaya yeniden bakacak mahkemenin işlemleri" başlıklı 307/5. maddesinde yer alan, "Hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 262 nci maddede gösterilen kimselerce temyiz edilmişse, yeniden verilen hüküm, önceki hükümle belirlenmiş olan cezadan daha ağır olamaz." şeklindeki düzenleme uyarınca, aleyhe istinaf yoluna başvurulmaması karşısında, istinaf bozma kararından önce tayin olunan ilk cezanın sanık lehine kazanılmış hak teşkil edeceği ve yeniden kurulan hükümde neticeten sanığın 4 yıl 2 ay hapis ve 5 ay hapis cezaları ile cezalandırılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir. ” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır. II. GEREKÇE Sanık hakkında Van 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.11.2018 tarihli ve 2018/458 Esas, 2018/1114 Karar sayılı kararı ile, sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 116/1 ve 62. maddeleri uyarınca sırasıyla 4 yıl 2 ay hapis ve 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 58. maddesi uyarınca mahkûm olunan cezaların ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verildiği, mahkûmiyet hükümlerinin yalnızca sanık tarafından istinaf edildiği, Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 12.09.2019 tarihli ve 2019/158 Esas, 2019/1690 Karar sayılı kararı ile gerekçeli kararın onaylanmamış olduğu gerekçesiyle dosyanın incelenmeksizin iadesine karar verildiği, iade kararı sonrasında Mahkeme hâkiminin dosyayı yeniden ele alarak aynı esas üzerinden tekrar duruşma açmak suretiyle hukukî değerden yoksun ve yok hükmünde olan 14.10.2019 tarihli kararı vererek bu kez sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmaması doğrultusunda karar verdiği, bu durumun tespit olunmasını kapsayacak şekilde Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 12.02.2020 tarihli ve 2019/4492 Esas, 2020/344 Karar sayılı kararı ile "iade kararı sonrasında duruşma açılmak suretiyle ilk hükümden farklı bir karar verildiği gerekçesiyle hükümlerin bozulmasına, sanığın ilk hükümdeki kazanılmış hakkının saklı tutulmasına" karar verildiği, bozma sonrası yapılan yargılamada Van 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.03.2022 tarihli ve 2020/311 Esas, 2022/183 Karar sayılı kararı ile, sanık hakkında hırsızlık suçundan şikâyetçi sayısınca 2 kez olmak üzere, aynı Kanun'un 142/2-h maddesi uyarınca 5 yıl hapis ve 1 kez olmak üzere konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan aynı Kanun'un 116/1. maddesi uyarınca 6 ay hapis cezalarına hükmedildiğinin anlaşılması karşısında, belirtildiği üzere, 14.11.2018 tarihli hükmün yalnızca sanık tarafından istinaf olunması, aleyhe istinaf başvurusu olmadığı gözetilmeksizin, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 307/5. maddesi hükmüne aykırı olarak sanığın kazanılmış hakkının gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur. III. KARAR Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, Van 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.03.2022 tarihli ve 2020/311 Esas, 2022/183 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği KANUN YARARINA BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkrasının (d) bendinin verdiği yetkiyle; sanık hakkında şikâyetçi ve katılana yönelik hırsızlık suçundan kurulan hükümler bakımından (B) bendinin sonuna "5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 307/5. maddesi uyarınca kazanılmış hak nedeniyle, sanık hakkında şikâyetçi ve katılana yönelik eylemlerinden dolayı 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h ve 62. maddeleri uyarınca hükmolunan (2 kez) 5 yıl hapis cezasının (1 kez) 4 yıl 2 ay hapis cezası üzerinden, aynı Kanun'un 116/1. maddesi uyarınca hükmolunan 6 ay hapis cezasının 5 ay hapis cezası üzerinden infazına” cümlesinin eklenmesine, hükümlerin diğer bölümlerinin aynen korunmasına, 03.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.