Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2023/254 E. 2026/10794 K. – Hırsızlık

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2021/294 E., 2022/136 K. SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzeltilerek onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 307/3. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, aynı Kanun’un 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1.maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, hükmün kanun yolu bildiriminde ihtar bulunmaması nedeniyle sanığın 17.06.2022 tarihli dilekçesinde ileri sürdüğü temyiz nedenlerinin süresinde olduğunun kabulü gerektiği 294/1.maddesi gereği sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek; sanığın temyiz isteminin, cezanın yüzüne okunmadığına ve zarar miktarı konusunda katılanın çelişkili beyanlarda bulunması nedeniyle zararı gideremediğine; sanık müdafiinin temyiz isteminin, suç saati konusunda eksik araştırma yapıldığına, sanığın zararı giderme imkânının bulunmaması hususunun dikkate alınmadığına ve kararın sanık lehine bozulması gerektiğine ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede; Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak; Sanığa ait adli sicil kaydında yazılı olan ve ikinci kez mükerrirliğe esas alınan hırsızlık suçundan verilmiş 4 yıl 2 ay hapis cezasını konu alan Tarsus 6. Ceza Mahkemesinin, 13.09.2018 tarihli ve 2018/96 Esas, 2018/31 Karar sayılı kararının, Adana Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 19.06.2019 tarihli ve 2019/1211 Esas, 2019/1435 Karar sayılı kararı ile hükümden tekerrür hükümlerinin uygulanmasına dair kısmın çıkarılması suretiyle istinaf isteminin düzeltilerek esastan reddine karar verilerek kesinleştirildiğinin anlaşılması karşısında; bahsi geçen ilâmın 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesi uyarınca ikinci kez mükerrirliğe esas alınamayacağı, ancak; sanığın adli sicil kaydında yer alan ve birinci kez tekerrür hükümleri uygulanmış olan Tarsus 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.10.2018 tarihli ve 2016/918 Esas, 2018/325 Karar sayılı ilâmında yer alan 1 yıl 4 ay 20 gün hapis cezasının ikinci kez mükerrirliğe esas alınmasında zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereğince Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 303. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, hüküm fıkrasından sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkarılmasına ve yerine "Tarsus 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.10.2018 tarihli ve 2016/918 Esas, 2018/325 Karar sayılı kararı ile hırsızlık suçundan verilmiş olan 1 yıl 4 ay 20 gün hapis cezasının tekerrüre esas alınarak sanık hakkında ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve infazdan sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına" ibaresinin eklenmesine karar verilmek suretiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun'un 304/4. maddesi uyarınca Tarsus 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.06.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.