Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2022/9541 E. 2025/6000 K. – Hırsızlık

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi SAYISI : 2020/710 E., 2021/1980 K. SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddine TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge adlîye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun’un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ”Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır” ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukukî yönüne ilişkin olabilir” şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanığın temyiz isteminin, verilen cezanın fazla olduğuna, beraatine karar verilmesi gerektiğine, ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede; Dosya içeriğine göre sanığın, beden ve ruh bakımından kendisini savunamayacak durumda olan 5 yaşındaki mağdurun elinde bulunan cep telefonunu alıp motosikletle kaçması şeklinde gerçekleşen olayda; sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-b maddesi uyarınca belirlenecek ceza üzerinden aynı maddenin 142/2-son fıkrası uyarınca artırım yapılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, diğer temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir. Ancak; Sanığın adlî sicil kaydına göre Şanlıurfa 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.04.2018 tarihli ve 2016/576 Esas, 2018/425 Karar sayılı ilâmında yer alan nitelikli hırsızlık suçundan verilip 06.03.2019 tarihinde kesinleşen 5 yıl hapis cezasının daha ağır olması sebebiyle tekerrüre esas alınması gerekirken, Şanlıurfa 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.12.2015 tarihli ve 2015/413 Esas, 2015/643 Karar sayılı ilâmına konu 4 yıl 2 ay hapis cezasının tekerrüre esas alınması, Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi uyarınca Tebliğname’ye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Kanun'un 303/1. maddesine göre hüküm fıkralarından tekerrür uygulamasına ilişkin kısım çıkarılarak yerine "sanık hakkında Şanlıurfa 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.04.2018 tarihli ve 2016/576 Esas, 2018/425 Karar sayılı ilamında yer alan nitelikli hırsızlık suçundan verilip 06.03.2019 tarihinde kesinleşen 5 yıl hapis cezasının tekerrüre esas alınmasına, ancak aleyhe temyiz bulunmaması nedeniyle 5271 sayılı CMK'nın 307/5. maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkı korunarak, 5275 sayılı Kanun'un 108/2. maddesi gereğince mükerrir olan sanık hakkında koşullu salıverme süresine eklenecek miktarın, Şanlıurfa 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.12.2015 tarihli ve 2015/413 Esas, 2015/643 Karar sayılı ilamına konu 4 yıl 2 ay hapis cezası esas alınarak belirlenmesine" karar verilmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Şanlıurfa 7. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.