Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2022/5720 E. 2025/14559 K. – Hırsızlık

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi SAYISI: 17.09.2020 SUÇ: Hırsızlık TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ret, onama

Sanık müdafiinin yalnızca sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmü temyiz ettiği anlaşılmakla, bu suça hasren yapılan incelemede; İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz talebinin kamera görüntülerindeki kişinin sanığın ... olduğunun anlaşılamadığı, sanığın sadece ellerinde poşetle yürüdüğünün gözüktüğü, suçu işlediğine dair kanıt bulunmadığı, sanığın öncesinde telefonculuk yaptığından bu malların kendisine ait olduğu, mağdur ile daha önceden aralarında husumet olduğu ve temyizin kapsamının yalnızca hırsızlık suçuna yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak; Sanığın adli sicil kaydında yer alan ve tekerrüre esas alınan Şanlıurfa 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/411 Esas, 2016/575 Karar sayılı 06.06.2017 infaz tarihli ilamında birden fazla mahkûmiyet hükmü bulunduğu anlaşılmakla; 5275 sayılı Kanun'un 108/2. maddesi dikkate alınarak, en ağır cezaya ilişkin hükümlülüğün mükerrirliğe esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle, 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu hususun yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 303/1. maddesinin verdiği yetki uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkarılarak yerine "Şanlıurfa 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/411 Esas, 2016/575 Karar sayılı ilâmı ile 5846 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan verilen 10 ay hapis cezasını içeren mahkûmiyet hükmünün tekerrüre esas olduğu anlaşılmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 58/6. maddesi gereğince sanığa hükmolunan cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına" ibaresinin eklenmesi suretiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Dava dosyasının 5271 sayılı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca "Dörtyol 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine" gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.07.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.