Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2022/4733 E. 2025/6416 K. – Hırsızlık

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2018/3858 E., 2020/356 K. SUÇ : Hırsızlık HÜKÜMLER : İlk derece mahkemesince verilen mahkûmiyet kararlarının kaldırılarak sanığın mahkûmiyetine TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 168/2 ve 62. maddeleri uyarınca (2'şer kez) 1 yıl 13 ay hapis cezasına hükmedildiği ve aynı Kanun'un 58. maddesi uyarınca birinci kez mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verildiği, sanık müdafii ile o yer Cumhuriyet savcısının (aleyhe) istinaf talepleri üzerine Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesince duruşma açılarak ilk derece mahkemesi kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 280/2. maddesi uyarınca kaldırılarak, sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h, 168/2 ve 62. maddeleri uyarınca (2'şer kez) 2 yıl 1 ay hapis cezasına hükmedildiği ve aynı Kanun'un 58. maddesi uyarınca ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verildiği anlaşılmakla, hükümlerin 5271 sayılı CMK'nın 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık müdafiinin temyiz isteminin sanığın fazla ceza almamak amacıyla atılı suçu işlediğini kabul ettiği, ancak şikâyetçi ...'a yönelik eylem yönünden sanığın mahkûmiyetine yeterli delil bulunmadığına, sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine, sanığın temyiz isteminin eksik inceleme ile karar verildiğine ilişkin olduğu belirlenerek, anılan sebeplere yönelik yapılan incelemede; Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak; 5275 sayılı Kanun’un 108/3. maddesi hükmü uyarınca ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanması durumunda hükümlünün koşullu salıvermeden yararlanamayacağı göz önüne alınarak, sanığa ait tekerrüre esas alınan İstanbul 31. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.10.2017 tarihli ve 2016/75 Esas, 2017/503 Karar sayılı ilâmı ile verilen mahkûmiyete ilişkin ilâmında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 58. maddesinin uygulandığı anlaşılmakla, ikinci kez mükerrir olan sanık hakkında cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanamayacağının gözetilmemesi, Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz istemleri bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 12.02.2020 tarihli ve 2018/3858 Esas, 2020/356 Karar sayılı, hırsızlık suçundan ilk derece mahkemesince verilen mahkûmiyet kararlarının kaldırılarak sanığın mahkûmiyetine dair verilen hükümlerin 5271 sayılı Kanun'un 302/2-4. madde ve fıkrası gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun’un 303/1. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 12.02.2020 tarihli ve 2018/3858 Esas, 2020/356 Karar sayılı kararının 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin kısımlarından “...ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına,” ilişkin kısımların çıkartılmasına karar verilmek suretiyle, diğer yönleri usûl ve yasaya uygun olan Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMLERİNİN DÜZELTİLEREK ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, dosyanın 5271 sayılı Kanun'un 304/1. maddesi gereğince Çınar Asliye Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.