Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2022/4646 E. 2025/8914 K.

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2019/2542 E., 2019/2735 K. SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddine TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onama İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 280/1-e maddesinde Bölge Adliye Mahkemelerinin duruşma açmaksızın hükmün bozulmasına karar verebileceği hallerin sınırlı olarak sayıldığı, dosya içeriğine göre, Ankara 29. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.05.2017 tarihli ve 2017/323 Esas, 2017/657 Karar sayılı dosyasında verilen mahkûmiyet hükümlerine yönelik istinaf istemi üzerine yapılan inceleme neticesinde, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 22.12.2017 tarihli ve 2017/2147 Esas, 2017/2375 Karar sayılı kararı ile "...eylemlerin gece sayılan zaman diliminde gerçekleştiği gözetilmeden, atılı suçların gündüz sayılan zaman diliminde işlendiğine dair delillerin neler olduğu kararda açıklanıp tartışılmadan, TCK'nın 143 ve 116/4 maddelerinin uygulanıp uygulanmayacağının kararda tartışılarak, bu hususun açık olarak gerekçeye yansıtılması gerekirken, bu ilkelere uyulmadan atılı suçların gündüz sayılan zaman diliminde işlendiği kabul edilerek eksik ceza tayini; konut dokunulmazlığının ihlâli suçu yönünden eylemin birden fazla kişi tarafından birlikte gerçekleştirilmesi nedeniyle sanık hakkında TCK'nın 119/1-c maddesinin uygulanması gerektiği gözetilmeden eksik ceza tayini; sanığın tutuklulukta geçirdiği sürenin TCK'nın 63. maddesi uyarınca cezasından mahsubuna karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi," gerekçeleri ile sanık hakkında verilen mahkûmiyet hükümlerinin bozulmasına karar verildiği, ancak verilen bu bozma kararında belirtilen hukuka aykırılıkların aynı Kanun’un 280/1-e maddesinde sınırlı olarak sayılan bozma nedenleri arasında gösterilmediği anlaşılmakla, buna göre Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince davanın yeniden görülmesine karar verilerek yapılacak duruşma sonucunda hukuka aykırılığın giderilmesi yerine, dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde bozma kararı verilmesinin ve anılan karara yönelik direnme yetkisi bulunmayan İlk Derece Mahkemesince yeniden hüküm kurulmasının yasal dayanağının bulunmadığı gözetilerek; Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 22.12.2017 tarihli ve 2017/2147 Esas, 2017/2375 Karar sayılı kararı ile bozma üzerine Ankara 29. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.05.2019 tarihli ve 2018/1474 Esas, 2019/493 Karar sayılı kararlarının hukukî değerden yoksun olduğu belirlenerek yapılan incelemede; 5271 sayılı Kanun'un 280/1-g maddesi uyarınca davanın yeniden görülmesine karar verilerek, duruşma açılıp, taraflar çağrılarak delillerin değerlendirilmesi sonucunda anılan Kanun maddesinin 2. fıkrasına göre hukuka aykırılığın Bölge Adliye Mahkemesince giderilmesi sonucunda yeniden hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi, Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı Tebliğname'ye aykırı olarak 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2. maddesi uyarınca Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.05.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.