Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2022/1482 E. 2025/3588 K.

İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ:Ceza Dairesi EK KARAR TARİHİ : 21.05.2019 SAYISI : 2018/2230 E., 2019/995 K. SUÇLAR : Hırsızlık, banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması HÜKÜMLER :İlk derece mahkemesi kararının kaldırılarak yeni hükümler tesisi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, bozma İlk Derece Mahkemesince sanık ... hakkında hırsızlık ve banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçlarından 5237 sayılı TCK’nın 142/1-e, 143/1, 62, 245/1, 35/2,62 ve 58 maddeleri gereğince 3 yıl 9 ay ve 1 yıl 3 ay hapis cezasına hükmedildiği, sanığın istinaf talebi üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesince ilk derece mahkemesinin mahkûmiyet hükümleri kaldırılarak sanığın 5237 sayılı TCK’nın 142/2-h, 143/1, 62, 245/1, 35/2,62 ve 58. maddeleri gereği 6 yıl 3 ay ve 1 yıl 6 ay 22 gün hapis ve 20 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, sanık aleyhine istinaf bulunmaması sebebiyle 5271 sayılı CMK'nın 283. maddesi uyarınca sanığın hırsızlık suçundan 6 yıl 3 ay hapis cezasının 3 yıl 9 ay hapis cezası üzerinden, banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan 1 yıl 6 ay 22 gün hapis ve 20 TL adlî para cezasının 1 yıl 3 ay hapis cezası üzerinden infazına karar verildiği anlaşılmakla, sanık hakkında hırsızlık ve banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan kurulan hükmün de temyizi kabil olduğu belirlenerek ve temyiz isteminin reddine ilişkin 21.05.2019 tarihli ek kararın kaldırılmasına karar verilmek suretiyle yapılan incelemede, Tebliğnamedeki reddin onanmasına ilişkin görüşe iştirak edilmemiştir. İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi uyarınca temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanunun 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanığın temyiz isteminin, hakkında lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine ve dosyanın esastan incelenmeden hüküm kurulduğuna yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede; 5237 sayılı Kanun'un 142. maddesinde 6545 sayılı Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanığa yüklenen aynı Kanun'un 142/2-h, 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve sanığa yüklenen banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçunun, hırsızlık suçu ile birlikte işlenmesi amacıyla gerçekleştirildiği nazara alınarak; savunmanın bölünmezliği ilkesi ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 14.10.2021 tarihli ve 2021/35 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı Kanun'un 150/3. maddesi uyarınca sanığa zorunlu müdafii atanması ve savunmasının müdafii huzurunda alınması gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devam edilerek aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-h maddelerine aykırı davranılması suretiyle sanığın savunma hakkının kısıtlanması, Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereği Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun'un 304/2. maddesi uyarınca Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.